Meravigliosa Creatura

Πάντα μου άρεσε η ροκ διάθεση της Nannini και ακόμα περισσότερο μου άρεσε η βραχνή αισθαντική φωνή της, αλλά κι αυτό το τραγούδι, το οποίο είχα ακούσει για πρώτη φορά σε μια έκθεση αυτοκινήτου, μπροστά από το περίπτερο της Fiat, καθόλου ρομαντικό βέβαια σε σχέση με τους στίχους και τη μουσική, αλλά τα ωραιότερα πράγματα τελικά σου συμβαίνουν τις πιο περίεργες ή και ακατάλληλες στιγμές. 

Μερικά από αυτά τα έχω ευχαριστηθεί μάλλον στις αρχές τους, στο χάραμά τους και παρά στην ακμή τους, έτσι και τώρα, μέσα στο καταχείμωνο αισθάνομαι τον καλπασμό της άνοιξης από μακριά, όπως τότε μικρά που ακουμπούσαμε το αφτί μας στις ράγες του τρένου για να αφουγκραστούμε τον ήχο της αμαξοστοιχίας που κατεύθανε, ήταν η αναμονή που μας έκανε να μένουμε εκεί και να περιμένουμε, παρά το τρένο που πέρναγε μέσα σε δευτερόλεπτα και σου έσπαγε τα τύμπανα με το θόρυβο.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα έαν τελικά η ομορφιά βρίσκεται στην ίδια την Ιθάκη ή στο ταξίδι (επουδενί δεν αποδέχτηκα ως αδιαπραγμάτευτη την επιχειρηματολογία του γνωστού ποιήματος), ήταν μάλιστα φορές που ένιωσα το ταξίδι πολύ κοπιαστικό, πολύ ψυχοφθόρο και την Ιθάκη έναν πραγματικό παράδεισο.

Όπως και να έχει, κάθε μέρα που αντικρύζω το φως να μπαίνει μέσα από τις γρίλιες νιώθω ευλογημένος, τις φορές που το ξέχασα, έσπευσα να αυτομαστιγωθώ για να μάθω.  Η ζωή είναι από μόνη της μια  meravigliosa creatura κι οφείλουμε να μην το ξεχνάμε ποτέ.

Με αυτά και με  τ΄ άλλα, κάπως έτσι έγινα εστέτ, θέλει πολύ ο άνθρωπος;