Kling Glöckchen Klingeling

Αφιερωμένο σε όλα τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά, μέρες που έρχονται…

Advertisements

Absinthe

Τα λιμάνια δεν τα έχω ιδιαίτερα συμπαθήσει. Κατά ένα περίεργο λόγο μου δίνουν την αίσθηση της αναχώρησης, της οριστικής όμως, ίσως ώρες ώρες και να με θλίβουν, σε αντίθεση με τα αεροδρόμια που κατά ένα επίσης περίεργο λόγο μου δίνουν την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας. Αυτό ίσως έχει να κάνει με το αγαπημένο μου στοιχείο του αέρα, το οποίο αστρολογικά δεν γνωρίζω πως ακριβώς ερμηνεύεται, ειδικά όταν είσαι Αιγόκερως με ωροσκόπο στους Διδύμους, ίσως δοθείσης της ευκαιρίας να ρωτήσω και την προσωπική μου αστρολόγο, η οποία πέρσι τέτοια εποχή μου έλεγε ότι το 2009 θα είναι η χρονιά μου, αλλά μερικά λαθάκια τα συγχωρώ, γιατί είμαι μεγάλη ψυχή, άλλως τε και οι επαγγελματίες δικαιούνται να λένε μερικές φορές και καμία αρλούμπα!

Έλεγα λοιπόν για τα λιμάνια και πρόσφτατα βρέθηκα να περπατώ στο παλιό πολύχρωμο λιμάνι της Κοπεγχάγης, το Nyhavn και σκεφτόμουνα πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα εκεί στο Βορρά. Αν και φυσιογνωμικά και ιδιοσυγκρασιακά ταυτίζομαι περισσότερο με το Νότο, κάθε φορά που επισκέπτομαι κάποια περιοχή του Βορρά νιώθω ότι τελικά ανήκω εκεί, είναι ίσως η οργάνωση, η τάξη, η ευγένεια, έστω πολλές φορές και η ψυχρή, αλλά αυτό ουδόλως με αφορά, γιατί ευγένεια να υπάρχει έστω και προσποιητή και πολλά πράγματα θα ήταν καλύτερα, είναι η αίσθηση ότι όλα εκεί λειτουργούν μια χαρά και η καθημερινότητα κυλά ομαλά, ίσως και μονότονα βέβαια, αλλά τελικά αυτό το προτιμώ από την νοσηρότητα και το άγχος της καθημερινότητας στο Νότο και δη στην Αθήνα. Βέβαια, μπορεί τα πράγματα να μην είναι τόσο ειδυλλιακά, όσο ας πούμε ένα παραμύθι του Άντερσεν, ίσως πίσω από την παραμυθένια ομορφιά της πόλης, να ρέει τόσο αλκοόλ, όσο να χαρακτηριστεί ιδιαίτερα ενοχλητικό, αλλοδαπές που πωλούν φτηνά τον έρωτα, σε μια από τις πιο ακριβές πόλεις στον κόσμο, όμως παράλληλα και στην πιο φιλική για τον πολίτη πόλη στον κόσμο κι αυτό το νιώθεις, έστω και στη σύντομη παραμονή σου εκεί. Απόλαυση να βαδίζεις χωρίς σκοπό στο Strøget, στην πεζοδρομημένη περιοχή της πόλης, να κάνει τσουχτερό κρύο και η υγρασία να σου περονιάζει τα κόκαλα και εσύ να χαζεύεις τα μικρά ξανθά όμορφα δανεζάκια να περπατούν με τους γονείς τους ή να κάνουν οικογενειακώς ποδήλατο, να απολαμβάνεις την απόκοσμη αίσθηση της άδειας πόλης κατά τις νυχτερινές ώρες, να αντικρίζεις καλοντυμένους Δανούς τη στιγμή κατά την οποία σου έρχεται η εικόνα ενός Αθηναίου την ώρα που σπρώχνει και σπρώχνεται για να μπει στο μετρό, ή την ώρα που κατεβάζει καντήλια καθώς έχει μποτιλιαριστεί στην Κηφισίας, να δημιουργείται ένα σουρεαλιστικό κοντράστ, άξιο κινηματογράφησης.

Η Κοπεγχάγη είναι όμορφη, πολύ όμορφη, γιατί και φαίνεται και είναι ανθρώπινη και παρά τις κλιματικές αντιξοότητες, γιατί πολλές φορές οι δυσκολίες ανοίγουν το μυαλό κι απελευθερώνουν ιδέες, αυτό που σίγουρα έχουν επιτύχει εκεί στον Βορρά, δηλαδή μια φιλική σχέση μεταξύ πόλης και πολίτη, απαλλαγμένη από ιδεολογικές και ιστορικές αγκυλώσεις, εμείς εδώ φαίνεται να το αναζητούμε ακόμα και να το ψάχνουμε.

Το άρθρο πάντως αυτό, το οποίο γράφτηκε μια πολύ κρύα και υγρή ημέρα στον μακρινό Βορρά, ακούγοντας το November Rain των Guns N΄Roses, δεν θα κλείσει με φωτογραφία, ως «είθισται», αλλά με τους Ibrahim Electric, τους απολαυστικούς Δανoύς τζαζίστες, γιατί εκτός από μπύρα Carlsberg, την οποία θα βρεις εκεί σε απίστευτη αφθονία, μπορείς να τους απολαύσεις σε κάποιο μπαρ, πίνοντας ακόμα και αψέντι (absinthe), που είναι και ο τίτλος του πολύ επιτυχημένου cd τους.