Στην Αετοφωλιά

ac

Το πιο σκληρό από όλα είναι η απώλεια της ανθρώπινης ζωής.

Σκληρό είναι όμως να βλέπεις και τους κόπους μια ζωής να γίνονται συντρίμμια μέσα σε μια στιγμή κι εσύ να είσαι απλά εκεί και να παρακολουθείς την τραγωδία.

Πριν από επτά χρόνια βρέθηκα στην L’ Aquila. Τι γύρευα εκεί, ούτε που ξέρω, φοιτητής στην Ιταλία δεν υπήρξα, ούτε και η πόλη αυτή βρίσκεται μέσα στον χάρτη των πολύ τουριστικών περιοχών της χώρας.  Από τη Ρώμη χρειάστηκε να ανηφορίσουμε τα Απέννινα για περίπου 2 ώρες, κάποια στιγμή φτάσαμε στην αετοφωλιά του γεωγραφικού διαμερίσματος του Abruzzo και στην L’ Aquila, τον Αετό της Ιταλίας. Παρά το γεγονός ότι ήταν Μάιος, το κρύο ήταν τσουχτερό. Νιώσαμε όμως οικεία, ίσως κάποια ελληνικά που ακούσαμε από τους Έλληνες φοιτητές, ίσως το γεγονός  ότι το τοπίο έμοιαζε σαν τα σκληροτράχαλα βουνά της Πίνδου, τι σημασία όμως έχει, στο κάτω κάτω στην Ιταλία γενικώς νιώθεις οικεία…

Στη L´Aquila δοκιμάσαμε τοπικές λιχουδιές και θυμάμαι ήπιαμε κι ένα ωραίο κόκκινο Montepulciano d´Abruzzo, το δημοφιλές κρασί της περιοχής. Η L´Aquila, παρά την αγριάδα του τοπίου της, ήταν φιλική, όμορφη και φιλόξενη, μια ήσυχη, μικρή, ζωντανή, επαρχιακή πόλη (από αυτές που σε εκνευρίζουν αλλά και τις συμπαθείς συνάμα), μια πόλη «καθημερινή», έξω από τη τουριστική λογική του εντυπωσιασμού.    

Κάποια στιγμή είπαμε να ξαναπεράσουμε από ΄κει και η υπόσχεση έμεινε ανοικτή…

H L’ Aquila σήμερα πονά, μα πιο πολύ πονούν οι άνθρωποί της…

…είναι σκληρό να βλέπεις τον τόπο σου να ρημάζει, αλλά πιο σκληρό τελικά είναι να βλέπεις τους ανθρώπους σου να χάνονται…

Advertisements

4 responses

  1. Είναι σκληρό και άδικο…
    Εμείς πατρίδα που έχουμε ζήσει σεισμούς, το καταλαβαίνουμε.
    Δεν είχα πάει ποτέ, αλλά όταν σπούδαζα Περούτζια, είχα φίλους που ήταν εκεί για σπουδες.

  2. Γιάννη, έχω την εντύπωση – όσο κι αν ακούγεται σκληρό – ότι περισσότερο πόνεσα με την κατάρρευση του σπιτιού του παππού μου στα περίχωρα του Πύργου με τους σεισμούς του 1995 στην περιοχή, παρά με την απώλεια του ίδιου του παππού μου κάποια χρόνια πριν, ο οποίος είχε φτάσει στα πολύ βαθιά γεράματα. Λυπήθηκα, γιατί αυτό το σπίτι – πέρα από το γεγονός ότι ήταν κάποτε όμορφο, δίπατο με μεγάλα χαγιάτια και κατώγια, ψηλοτάβανο και προσεγμένο – κουβαλούσε την ιστορία μιας πολύ μεγάλης και ευτυχισμένης οικογένειας, στη θέση του αργότερα χτίστηκε, από συγγενικό μου πρόσωπο, ένα σπίτι τεράστιο, άσχημο, με άθλια τσιμεντένια μπαλκόνια και ταράτσα με αναμονές…

    Στην L´Aquila διαβάζω καταστράφηκαν τα 2/3 των κτιρίων της πόλης…δυστυχώς…
    …βέβαια η απώλεια των ανθρώπων πονάει περισσότερο…

  3. Σε καταλαβαίνω…
    Μετά από σεισμό έφτιαξα το σπίτι του παππού και απλά το χώρισα στα δύο.
    Η αδερφή μου (με την οποία είχαμε μεγαλώσει σε εκείνο το σπίτι) μου εκμυστηρεύτηκε πως έβλεπε όνειρα για πολλά χρόνια με το σπίτι. Τα όνειρά της, μου είπε, σταμάτησαν με την επισκευή του…

  4. Όλοι ταρακουνηθήκαμε με τον τελευταίο σεισμό στη γειτονική Ιταλιά.Πονέσαμε και έστω και νοερά δώσαμε μια αγκαλιά σε όσους έχασαν αγαπημένα άτομα,σπίτια,όνειρα…Μεγαλοβδομάδα για τους καθολικούς και θα ναι βαριά τούτη η Πασχαλιά.Ας ευχηθούμε,ο χρόνος να κλείσει τις πληγές και να τις γιατρέψει…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s