Post card from heaven

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1-399-1-1

Μπερδεμένα πράγματα η άνοιξη.

Από το κρύο στη ζέστη, από τη νηστεία στο τρελό φαγοπότι, από τη Σαρακοστή στο Πάσχα, από την ξέρα στην ανθοφορία, από την κούραση στην απόλαυση του ταξιδιού…

Κάπως έτσι θα πρέπει να είναι και ο παράδεισος, λίγο από όλα δηλαδή…

Advertisements

Στην Αετοφωλιά

ac

Το πιο σκληρό από όλα είναι η απώλεια της ανθρώπινης ζωής.

Σκληρό είναι όμως να βλέπεις και τους κόπους μια ζωής να γίνονται συντρίμμια μέσα σε μια στιγμή κι εσύ να είσαι απλά εκεί και να παρακολουθείς την τραγωδία.

Πριν από επτά χρόνια βρέθηκα στην L’ Aquila. Τι γύρευα εκεί, ούτε που ξέρω, φοιτητής στην Ιταλία δεν υπήρξα, ούτε και η πόλη αυτή βρίσκεται μέσα στον χάρτη των πολύ τουριστικών περιοχών της χώρας.  Από τη Ρώμη χρειάστηκε να ανηφορίσουμε τα Απέννινα για περίπου 2 ώρες, κάποια στιγμή φτάσαμε στην αετοφωλιά του γεωγραφικού διαμερίσματος του Abruzzo και στην L’ Aquila, τον Αετό της Ιταλίας. Παρά το γεγονός ότι ήταν Μάιος, το κρύο ήταν τσουχτερό. Νιώσαμε όμως οικεία, ίσως κάποια ελληνικά που ακούσαμε από τους Έλληνες φοιτητές, ίσως το γεγονός  ότι το τοπίο έμοιαζε σαν τα σκληροτράχαλα βουνά της Πίνδου, τι σημασία όμως έχει, στο κάτω κάτω στην Ιταλία γενικώς νιώθεις οικεία…

Στη L´Aquila δοκιμάσαμε τοπικές λιχουδιές και θυμάμαι ήπιαμε κι ένα ωραίο κόκκινο Montepulciano d´Abruzzo, το δημοφιλές κρασί της περιοχής. Η L´Aquila, παρά την αγριάδα του τοπίου της, ήταν φιλική, όμορφη και φιλόξενη, μια ήσυχη, μικρή, ζωντανή, επαρχιακή πόλη (από αυτές που σε εκνευρίζουν αλλά και τις συμπαθείς συνάμα), μια πόλη «καθημερινή», έξω από τη τουριστική λογική του εντυπωσιασμού.    

Κάποια στιγμή είπαμε να ξαναπεράσουμε από ΄κει και η υπόσχεση έμεινε ανοικτή…

H L’ Aquila σήμερα πονά, μα πιο πολύ πονούν οι άνθρωποί της…

…είναι σκληρό να βλέπεις τον τόπο σου να ρημάζει, αλλά πιο σκληρό τελικά είναι να βλέπεις τους ανθρώπους σου να χάνονται…