Έκαστος στο είδος του!

luwak_8

 

Το να είσαι εστέτ εν μέσω οικονομικής κρίσης είναι σαν να παρακολουθείς το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και να περιμένεις να βγει πρωταθλητής κάποιος άλλος εκτός του Ολυμπιακού. Έτσι κι o εστέτ, μοιάζει να παλεύει μόνος του μέσα σε μια θάλασσα μιζέριας, πιστός στις απόψεις του και πάντα αξιοπρεπής στον χλευασμό των γύρω του, οι οποίοι βέβαια θα ήθελαν να ήταν κι αυτοί εστέτ, αλλά όπως έχω γράψει και σε παλιότερο άρθρο μου, ο εστέτ γεννιέται, δεν γίνεται. Κάτι ανάλογο δηλαδή συμβαίνει και στην περίπτωση του Ολυμπιακού, αυτή η ομάδα έχει τη στόφα του πρωταθλητή – μπορεί βέβαια στα ευρωπαϊκά γήπεδα να γίνεται ρόμπα ξεκούμπωτη – αλλά ποιός ασχολείται τώρα με τους κουτόφραγκους, στην Ψωροκώσταινα γεμίζει ο σάκος με τα απίδια!

 

Εν μέσω λοιπόν οικονομικής κρίσης και σφιξίματος του ζωναριού, βγαίνει ο κάθε λογής ντεμέκ εστέτ και γράφει για κρασιά, για ευζωία, για ταξίδια, για γαστρονομία και άλλα τέτοια, όταν ένας πραγματικός εστέτ, σαν και του λόγου μου, ασχολείται με τον πραγματικό εστετισμό και τις ακριβές απολαύσεις. Θα μου πει κανείς ότι σε αυτές τις εποχές η χλιδή και η επίδειξη πλούτου προκαλεί, βρε αδερφέ όμως, είναι ο Έλληνας φτωχός; Ένα δίκλινο έψαχνα ο άνθρωπος για τις ημέρες του Πάσχα και δεν βρήκα ούτε σουίτα σε παραδοσιακό ξενώνα στην Κάτω Πετρομαγούλα. Από την άλλη λέω μέσα μου ότι, αφού τούτο εδώ το εστετικό μετερίζι έχει ακόμα αναγνώστες, αυτό σημαίνει ότι όλο και κάτι εστετικό περιμένουν από μένα, ίσως γιατί κι αυτοί κατά βάθος είναι εστέτ, αλλά ντρέπονται να το παραδεχθούν ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό. Μην σπρώχνεστε αδέρφια, όλοι θα πάρετε, ας γίνουμε σαν τα παιδιά των λουλουδιών ένα πράμα, ας φτιάξουμε το δικό μας κοινόβιο, την δική μας φράξια κι ας βγούμε έξω να κάνουμε επιτέλους τη μιζέρια στάχτη και burberry.

 

Μια που πιάσαμε λοιπόν αυτή την κουβέντα κι επειδή εδώ εστέτ αναγνώστη δεν μπήκες για κατήχηση και στρατολόγηση στο κίνημα του εστετισμού, αλλά για να μάθεις πέντε-έξι εστετικές αράδες να έχεις κι εσύ κάτι να λες, μη σε περάσουν και για καράβλαχο μέρες δύσκολες που είναι, διάβασε προσεκτικά λοιπόν τι θα ζητάς όταν θα πηγαίνεις εφεξής για καφέ στο Κολωνάκι!

Ξέχνα τον φρέντο καπουτσίνο, ξέχνα τον εσπρέσσο, ξέχνα τον καφέ κον λάτε, ξέχνα και τον μακιάτο (από ότι είδες, δεν αναφέρω πουθενά τον φραπέ, καθώς αυτές δεν είναι κουβέντες για έναν εστέτ), ξέχνα λοιπόν όλα τα παραπάνω, αυτά είναι για κάτι δευτεράντζες άσχετους που κατέβηκαν τώρα από τα χωριά τους και δήθεν ξέρουν από καφέδες, εσύ εστέτ αναγνώστη θα πρέπει να κάνεις τη διαφορά, να γυρνά όλο Ντα Κάπο να σε βλέπει και να σκάει από το κακό του!

Από ΄δω και στο εξής μην τολμήσεις ξανά να ζητήσεις άλλον καφέ στο Κολωνάκι πέρα από τον γνήσιο σκατοκαφέ, ναι σωστά διάβασες, τον σκατοκαφέ! Για να έχεις μια ιδέα για το τι θα ζητήσεις, παρατήρησε προσεκτικά τη φωτογραφία μη σου τη βγει κανένα παρτάλι και σου κάνει τον έξυπνο. Ο συγκεκριμένος καφές δεν είναι όμως ο οποιοσδήποτε καφές, για να έχεις την τόλμη να τον ζητήσεις θα πρέπει να έχεις και τα φράγκα να τον πληρώσεις πρέπει να σου πω, όχι εστέτ με ξένα κόλυβα!

Ο καφές αυτός είναι ακριβός, πολύ ακριβός, πάρα πολύ ακριβός, επειδή είναι πολύ σπάνιος, στην Αμερική και στην Άπω Ανατολή η τιμή του μπορεί να φτάσει μέχρι και 1000 ευρώ το κιλό, ναι σωστά διάβασες, γουλιά και κατοστάευρο, μυρωδιά και σεντς!

Βέβαια, επειδή είσαι εστέτ και ρεζίλι δεν πρέπει να γίνεις στον κάθε σνομπ σερβιτόρο που θα σε εξευτελίσει, σηκώνοντας το φρύδι του στα μούτρα σου, μην τον ζητήσεις σε παρακαλώ με την παραπάνω ονομασία, είναι κρίμα, αλλά μόνο με την πραγματική του. Kopi Luwak τον λένε οι εστέτ φραγκάτοι-γνωρίζοντες και προέρχεται κυρίως από τη νήσο Σουλαβέσι της Ινδονησίας, την οποία φυσικά θυμάσαι από τον γεωγραφικό άτλαντα της έκτης Δημοτικού, τότε βέβαια την έλεγαν Κελέβη.

Η παραγωγή του συγκεκριμένου καφέ ομολογουμένως ενδιάφερουσα. Στη νήσο λοιπόν αυτή της Ινδονησίας υπάρχουν άφθονα καφεόδεντρα, ενώ επίσης στην συγκεκριμένη νήσο ενδιμεί και μια συμπαθητική μοσχογαλή, η οποία θα πρέπει να είναι πολύ θεριακλού και γκουρμέ και έτσι που τη χάνεις που τη βρίσκεις, χωμένη μέσα στους θάμνους του καφέ να καταπίνει αμάσητους τους σπόρους. Έλα όμως που αυτή η συμπαθής γατούλα, ναι μεν γουστάρει τους σπόρους του καφέ, αλλά έχει ευαίσθητο στομαχάκι και όπως μπαίνουν έτσι και βγαίνουν από την άλλη; Οι σπόροι όμως του καφέ, πριν αφοδευτούν από τη θεριακλού γατούλα της νήσου Σουλαβέσι, παραμένουν στο στομάχι της για ένα μικρό διάστημα και δέχονται μια ενζυματική διαδικασία η οποία μεταβάλει το άρωμά τους. Οι κόκοι του καφέ στη συνέχεια αφοδεύονται άθικτοι (τι κουβέντα πιάσαμε τώρα να ΄ξερα με τα σκατά της γάτας), αφού η γατούλα βαρυστομαχιάζει και δεν μπορεί να τους χωνέψει (τουλάχιστον δεν τους κάνει εμετό, που είναι πιο αηδιαστικό), πρώτα όμως αυτοί έχουν εμποτισθεί με τα γαστρικά υγρά της κι έχουν αποκτήσει μια αλλόκοτα απολαυστική πικρή γεύση, η οποία στους κύκλους των απανταχού γκουρμέ εστέτ είναι ανάρπαστη!

Βέβαια, μία ενδεχόμενη απορία ενός φυσιολογικού ανθρώπου είναι πως ακριβώς γίνεται η συλλογή των κόκων του καφέ. Ε αυτό είναι απλό, πηγαίνει ο συμπαθής, μεροκαματιάρης Σουλαβεσιανός με το σκουπάκι και το φαρασάκι του και κυνηγάει τη γατούλα από πίσω, αυτή του ξεφεύγει μέσα στη Σουλαβεσιανή ζούγκλα, τρέχει αυτός από πίσω με τη σακουλίτσα, τρέχει κι αυτή, η γατούλα από το φόβο της και από τη βαρυστομαχιά της τα κάνει όπου βρει, τα μαζεύει ο ταλαίπωρος σκατο-καφε-συλλέκτης, γιατί ξέρει ότι θα πιάσει και καλά λεφτά στην πιάτσα, τα βάζει μέσα στο σακουλάκι και μετά ακολουθεί τη διαδικασία διαχωρισμού των κόκων του καφέ από τα κόπρανα της θεριακλούς μοσχογαλής. Μετά γίνεται η επεξεργασία κι έτσι οι κόκοι του καφέ καταλήγουν, πιστεύω απαλλαγμένοι από τα περιττώματα – όρκο όμως δεν παίρνω – στις βιτρίνες των πολύ ακριβών καταστημάτων πώλησης καφέ στην Αμερική, ξέρεις τώρα, Μανχάταν, Μπέβερλυ Χιλς κι έτσι, όπου εκεί μαζεύονται οι εστέτ και ακουμπάνε τις οικονομίες τους, που έχουν βγάλει με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα (άλλων), ώστε να αποκτήσουν αυτή τη λιχουδιά η οποία θεωρείται μία από τις ακριβότερες στον κόσμο.

 

Μετά από αυτή την λεπτομερή αναφορά στον Kopi Luwak, τον ακριβότερο καφέ του κόσμου, θα πρέπει κανείς να καταλάβει ότι σε αυτόν τον ιδιόρρυθμο κόσμο, όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται, ακόμα και τα σκατά της γάτας έχουν κι αυτά μια τιμή και μάλιστα υψηλή, για αυτό αναγνώστη μου, μην σνομάρεις τίποτα πια και μην αφήνεις το παραμικρό να πάει χαμένο, στο κάτω κάτω οικονομική κρίση έχουμε, δεν θα πας να σκοτωθείς τώρα να αγοράσεις τον Kopi Luwak με το Δώρο του Πάσχα σου, υπάρχουν άλλωστε τόσες εναλλακτικές, η γατούλα της γειτονιάς που ΄χει χώσει τη μουσούδα της μέσα στους κάδους με τα σκουπίδια σου, σαν να την ακούω να σου νιαουρίζει 🙂

 

 

Advertisements

Βαριά η εστετική!

Βρισκόμουν με πολύ καλή παρέα, το κλίμα ήταν εύθυμο, το ένα αστείο διαδεχόταν το άλλο και παράλληλα τρώγαμε δίπλα στη θάλασσα…

…ήταν ένα αφύσικα ζεστό, για το μέρος και την εποχή, ανοιξιάτικο βράδυ και για μένα ήταν η πρώτη μου φορά εκεί…

…κάποια στιγμή δεν κατέβαινε μπουκιά (περιέργως).

«Τι έχεις;», με ρώτησαν, καθώς με είδαν να μένω σιωπηλός.

Δεν ήξερα τι να απαντήσω, σαν να μου κόπηκε η λαλιά, σηκώθηκα από την καρέκλα μου, περπάτησα μερικά μέτρα πιο πέρα και κοίταξα απλά τα φωτισμένα πλοία που διέσχιζαν τον Βόσπορο.

Δεν θαμπώνομαι εύκολα από τη λάμψη, όμως εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος γύρω μου, ένιωσα ότι θα μπορούσα να μείνω εκεί για πάντα, να στέκομαι και να κοιτώ, χωρίς να σκέφτομαι το παραμικρό, να μείνω εκεί μέχρι να κοκαλώσω από την υγρασία και τον ψυχρό αέρα που ξαφνικά άρχιζε να κατεβαίνει από τη Μαύρη Θάλασσα…

 

Το θαυμάσιο videoclip διαρκεί μόλις 38 δεύτερα, η πτήση μόλις και μετά βίας μία ώρα…

 

Μου είπαν ότι μία φιάλη λευκό Kavaklıdere με περιμένει στο πανέμορφο Sunset Grill & Bar .

Ξέρω ότι αυτό το τούρκικο κρασάκι από την Ανατολία είναι χάρμα, η ψητή τσιπούρα θα είναι και πάλι τέλεια ψημένη, η θέα από τον λόφο του Ulus μοναδική και φυσικά η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην τη χαρώ τώρα που είμαι ακόμα νιος με όσους αγαπώ…

 

…το θέμα είναι να πάρω την απόφαση και το ρημαδο-μπόνους!

 

…πάντως δεν θα παραμελίσω εγώ τα εστετικά μου καθήκοντα για χάρη της οικονομικής κρίσης…

…στο κάτω κάτω, τι εστετική ψυχή θα παραδώσω;

Πορτοκαλιά καριέρας

pyr_mar_09-5-1

Πριν από χρόνια φύτεψα μια πορτοκαλιά, κάθε χρονιά με αποζημίωνε για το πότισμα, το κλάδεμα, τη λίπανση και τη φροντίδα που της έδειχνα, με μια μεγάλη παραγωγή.

Φέτος, μάλλον κουράστηκε και αποφάσισε ότι δύο πορτοκάλια είναι αρκετά.

«Τόσα μπόρεσα, τόσα έκανα», μου είπε.

«Δεν πειράζει», της αποκρίθηκα ψεύτικα και απομακρύνθηκα απογοητευμένος…

Έκατσα λίγα μέτρα πιο πέρα και σκέφτηκα ότι, ίσως τελικά να χρειαζόταν ένα διάλειμμα, μια ανάπαυλα, ίσως να την κούρασα με τις τόσες απαιτήσεις μου, ανέκαθεν την έβλεπα σαν πορτοκαλιά καριέρας, πάντα ετοιμοπόλεμη, πάντα μάχημη, πάντοτε προσανατολισμένη στην επίτευξη του στόχου…

…κι εγώ συνέχιζα…την πότιζα, τη φρόντιζα, της έριχνα λίπασμα, την κλάδευα, της έθετα κάθε φορά καινούργιους στόχους, κάθε έτος πιο ψηλά, κάθε χρονιά και πιο πολύ…

…ποτέ πίσω, μόνο μπρος!

 

…πόσο αφελής ήμουνα…

…γιατί άραγε δεν σκέφτηκα ότι αυτή ήταν μια απλή πορτοκαλιά κι εγώ ένας ανόητος ερασιτέχνης καλλιεργητής;

 

Όσο όμως κι αν τη συγχώρεσα, ξέρω ότι μέσα μου καλλιεργώ ξανά νέες ελπίδες, αναμένω αποτελέσματα, της έχω θέσει και πάλι καινούργιους στόχους…

Αρκετά ξεκουράστηκε, δεν θα ξεγράψω εγώ τον κόπο και τα χρήματα που δαπάνησα για αυτήν!

Ανοχή τέλος.

Αυτή είναι πορτοκαλιά καριέρας και οφείλει να αποδόσει τα αναμενόμενα, στο κάτω κάτω δικό της ήταν το λάθος, ας μην παρήγαγε τόσο πολύ τα προηγούμενα χρόνια για να με εντυπωσιάσει, δεν το είχε καταλάβει ότι θα το εκμεταλλευόμουν;

My heart is only yours!

Μόλις το είδαν τα ματάκια μου έκαναν αστεράκια!

Πριν από χρόνια στην Γερμανία θυμάμαι, είχα βάλει το καλό μου μαύρο κοστούμι, είχα φορέσει καινούργια μαύρα λουστρίνια, τα οποία την ίδια ημέρα είχα αγοράσει από κατάστημα του Ντύσσελντορφ, είχα φτιάξει έναν ωραίο κόμπο στη σκούρα μπλε γραβάτα μου και με συνοδεία κομψοτάτης και καλοντυμένης, με επίσημο μαύρο ένδυμα, κυρίας, η οποία αργότερα έμελλε να μοιραστεί μαζί μου (ας πρόσεχε) τη συζυγική κλίνη και το ωραιότερο τέκνο του κόσμου τούτου, οδεύσαμε ένα βράδυ μέσα στο δριμύ γερμανικό ψίχος και στο χιόνι, στην μεγάλη σάλα, στην οποία επρόκειτο να δώσει συναυλία ένας καλλιτέχνης, βαρύτονος γαρ, ο οποίος από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα ήξερα ότι εάν ποτέ αποφάσιζα να ανέβω στο πάλκο να τραγουδήσω, είτε θα γινόμουν αυθεντικός σκυλάς, με ανοικτό πουκάμισο, αλυσίδα στο λαιμό και μακρύ νύχι στο μικρό δάχτυλο, να τραγουδάω για την άπιστη που πήγε με άλλονε κι εγώ έπνιξα τον πόνο μου στο ουίσκυ (γιατί εκεί είναι τα φράγκα, Χατζιδάκι και Κραουνάκη ακούω και στο σπίτι μου), είτε θα υιοθετούσα το περιπαικτικό του στυλ, το οποίο άλλωστε μου πάει πολύ και με τον χαρακτήρα που ΄χω!

Ο Max Raabe ήταν πραγματικά απολαυστικός σε εκείνη τη συναυλία. Από τότε θα έχουν περάσει γύρω στα 12 χρόνια κι εγώ, παρά την παρατεταμένη ακρόαση ποιοτικών ακουσμάτων (γιατί παραδόξως έχω κι ένα επίπεδο), συνεχίζω να λέω ότι μαύρη να ‘ ταν η ώρα που έγινα Golden Boy και δεν εξαργύρωσα την ωραία νταλκαδιάρικη φωνή μου και τη μελαχροινή μου γοητεία με τόνους από γαρύφαλλα και μωβ χαρτονομίσματα του ευρώ στις λαϊκές πίστες, ώστε να μην κλαίγομαι σήμερα σαν τη χήρα στο κρεβάτι που δεν θα πάρω φέτος μπόνους, ελέω οικονομικής κρίσης!

Από τότε είχα πολλές φορές αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν αυτός ο καλλιτέχνης – για τον οποίο έχω πολλές φορές αφιερώσει άρθρα μου στα δυο διάσημα και σεπτά μου blog – ενώ έχει αλωνίσει όλον τον κόσμο δίνοντας συναυλίες δεν έχει έρθει ακόμα στην Ελλάδα, η οποία λόγω της σουρεαλιστικής κατάστασης την οποία βιώνει από τα μικράτα της, θα εκτιμούσε βαθύτατα τις σουρεαλιστικές μουσικές ακροβασίες του απολαυστικού Max!

Χιούμορ, σουρεαλισμός, υπέροχη μουσική ανάπλαση της δεκαετίας του ’20 και ατμόσφαιρα Μεσοπολέμου, στυλιζαρισμένος εστετισμός και ποπ διάθεση διανθισμένα με μια εκπληκτική παλιομοδίτικη αισθητική, αυτοσαρκασμός, αυταρέσκεια, ειρωνεία, σηκωμένο φρύδι, περιπαικτικό ύφος, υπέροχες κωμικές διασκευές γνωστών επιτυχιών (απόλαυση στο Oops, I dit it again της Britney Spears, στο My heart is only yours, στο Sex Bomb και σε τόσα άλλα), όλα αυτά είναι ο Max Raabe, ο οποίος επιτέλους επισκέπτεται και την Ελλάδα μαζί με την θαυμάσια ορχήστρα του, την Palastorchester, για μία και μοναδική παράσταση στο θέατρο Badminton στις 24 Μαρτίου.

Στο επισυναπτόμενο βιδεοκλιπίδιο ακούμε το αγαπημένο μου “Mein kleiner grüner Kaktus”, ο μικρός μου πράσινος κάκτος και παίρνουμε μια ωραία δόση από τον απολαυστικό Max!

Εγώ το ξανάκανα πάντως και προνόησα για τα εισητήρια. Τον Max Raabe δεν τον χάνω που να γυρίσει ο κόσμος τούμπα!