Το κρασί, το σεξ και η…Δανία

picture13

Δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς ότι το εικονιζόμενο μέρος βρίσκεται στη Δανία.

Κι όμως!

Μέχρι πριν από λίγες ημέρες δεν γνώριζα ότι η Δανία παράγει κρασί – γιατί άραγε; – όμως σε μια πολύ πρόσφατη επίσκεψή μου στο Λονδίνο, το έμαθα.

Για το Λονδίνο δεν έχω να γράψω κάτι ιδιαίτερο, άλλωστε από εκεί έχει παρελάσει η μισή Ελλάδα (και λίγο λέω) και την Oxford street τη γνωρίζει κανείς καλύτερα κι από την Ερμού, θα σταθώ όμως στο γεγονός ότι σε τέτοια μέρη είναι σαν να βρίσκεσαι στον ομφαλό της γης και έτσι μπορείς να ανακαλύψεις γευστικές εμπειρίες  – κι όχι μόνο – από όλο τον κόσμο.

Στο Λονδίνο, εκτός των άλλων, μπορείς να βρεις και εξαιρετικές κάβες με κρασιά.

Σε μια τέτοια κάβα βρέθηκα κατά την επίσκεψή μου εκεί και ανακάλυψα ότι τελικά η Δανία παράγει και κρασί! Μα είναι δυνατόν; Πριν από μερικούς μήνες θα μου έκανε τρομερή εντύπωση κάτι τέτοιο, σε παλαιότερο άρθρο μου και με αφορμή την τότε ανακάλυψή μου, δηλαδή το Σουηδικό κρασί, είχα αναφερθεί σε χώρες, οι οποίες δεν θα μπορούσε κανείς εύκολα να πιστέψει ότι ασχολούνται με την οινοποιία.

Κι όμως, η Δανία παράγει κρασί και μάλιστα κάνει και εξαγωγές! Η περιοχή στην οποία καλλιεργούνται τα αμπέλια είναι διάσπαρτη από βουνά με χαμηλό υψόμετρο, τα οποία καλύπτονται από δάση, η περιοχή είναι γνωστή για την άγρια φύση της, για τις εκτεταμένες παραλίες και το εύκρατο κλίμα της. Μα μιλάμε για την Δανία; Ασφαλώς!

 

Με το καλό κρασί έχω μια αδυναμία, ίσως επειδή δεν αγαπώ ιδιαίτερα το αλκοόλ κι έτσι επιτρέπω στον εαυτό μου να παρασπονδεί ενίοτε με κανένα καλό κρασί, ή με καμιά εύγευστη μπύρα. Διαβάζω κατά καιρούς διάφορα άρθρα λάτρεων του κρασιού, εννοώ όχι επαγγελματιών και σομελιέ, οι οποίοι περιγράφουν με τέτοια λεπτομέρεια την εντύπωση την οποία αποκόμισαν πίνοντας ένα ποτήρι κρασί, λες και οφείλουν να κάνουν χημική ανάλυση στο στόμα και στη μύτη τους. Τα γευστικά συσταστικά και το άρωμα κατακερματίζονται και κάθε μικρό παζλ το οποίο συνθέτει την μαγεία του κρασιού, διαχωρίζεται από το σύνολο και αναλύεται αυτόνομα. Κάπως έτσι όμως χάνεται αυτή η μοναδική εμπειρία της απόλαυσης ενός καλού κρασιού από οινόφιλους, οι οποίοι προφανώς παρασύρονται από τον γλωσσοπλαστικό οίστρο των επαγγλματιών. Τα πράγματα είναι απλά κι εγώ έτσι θέλω να τα βλέπω, όχι μόνο όσον αφορά το κρασί αλλά και γενικά στη ζωή, όσο τα περιέπλεκα τόσο πιο περιπλεγμένα γίνονταν κι όταν τα απλοποίησα, τόσο πιο απλά έγιναν. Οι πολλές αναλύσεις με κουράζουν και με αποπροσανατολίζουν, καθώς έτσι χάνεται η αξιοπιστία της πρωτογενούς εντύπωσης. Εν προκειμένω, εάν το κρασί είναι ισορροπημένο, εάν το ισοζύγιο μεταξύ μύτης και στόματος δεν γέρνει υπέρ του ενός ή του άλλου και η γεύση του είναι ευχάριστη, τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κάτσεις και να το απολαύσεις, απλά και όμορφα.

 

Το κρασί από τη Δανία μου φάνηκε πραγματικό πολύ καλό. Ήταν ένα δροσερό, ισορροπημένο και αρωματικό Riesling, ο βασιλιάς των λευκών κρασιών κατ΄εμέ, το οποίο συνόδευσε μερικά ωραιότατα Αιγαιοπελαγίτικα ψητά μελανούρια! That΄s all, αυτό μου αρκεί!

Αργότερα, αναζητώντας πληροφορίες για την οινοποιία στη Δανία, ανακάλυψα ότι η συγκεκριμένη περιοχή παράγει μια μεγάλη γκάμα κρασιών, λευκών και κόκκινων, τα οποία μάλιστα έχουν βραβευτεί διεθνώς, ενώ αποτελούν και εξαγώγιμο είδος.

Όλα αυτά μου κίνησαν την περιέργεια και σκέφτηκα ότι πραγματικά θα ήθελα να βρεθώ κάποια στιγμή στη Δανία και να επισκεφτώ ένα τέτοιο οινοποιείο.

Στην πραγματικότητα, το ταξίδι θεωρείται και είναι πάρα πολύ μακρινό, καθώς θα πρέπει να βρεθώ ακριβώς στην άλλη άκρη του κόσμου! Μα η Δανία δεν είναι στη Βόρεια Ευρώπη; Τσου! Η Δανία βρίσκεται στη Νοτιοδυτική Αυστραλία, εκεί την ονομάζουν Denmark ασφαλώς και πρόκειται για μια μικρή πόλη, γνωστή όμως για τις οινοπαραγωγικές της επιδόσεις και την υπέροχη φύση της.

Όσον αφορά τώρα τον σνομπισμό μερικών οινόφιλων και δη επαγγελματιών για τα κρασιά του Νέου Κόσμου, δεν μπορώ να τον κατανοήσω, επαγγελματίας δεν είμαι για να πίνω μια γουλιά και να φτύνω το κρασί στη λεκάνη.

Το κρασί και το σεξ δεν απολαμβάνονται κατά μόνας κι εγώ ως φύση κοινωνική το απολαμβάνω (όπως και το σεξ άλλωστε) με παρέα καλή, διαφορετικά καλύτερα να πιω το νερό της ΕΥΔΑΠ.  Επειδή την τελευταία χρονιά έχω δοκιμάσει πολλά κρασιά του Νέου Κόσμου, δηλώνω ότι πολλά από αυτά κρύβουν πολύ ευχάριστες εκπλήξεις, ενώ μερικά αυστραλιανά τα έχω βρει εξαιρετικά, υστερούν βέβαια ως προς το ευφάνταστο της ετικέτας (σκασίλα μου), έχουν πιο προσιτές τιμές, ενώ ειδικά εκείνο της…Δανίας μου φάνηκε απολαυστικό, μάλλον θα έπαιξαν το ρόλο τους η καλή παρέα και τα μελανούρια, είπαμε άλλωστε τι ισχύει για το κρασί και για το σεξ, μην τα ξαναλέμε…

 

Miss Perfumado

Ήταν οι τελευταίες ημέρες του 1993 και βρίσκομαι για πρώτη φορά και για λίγες ημέρες στο Παρίσι για Πρωτοχρονιά με παρέα. Όπως κάθε πρώτη φορά, νιώθεις την ανάγκη να πέσεις με τα μούτρα και να τα χορτάσεις όλα με μία ρουφηξιά, πως είναι δυνατόν όμως σε αυτή την πόλη… Δίπλα ακριβώς από το ξενοδοχείο που μέναμε βρισκόταν ένα μεγάλο κατάστημα το οποίο πωλούσε βιβλία, αφίσες και δίσκους (βινίλια τότε ασφαλώς). Μπήκα μέσα και προσπαθούσα να ρουφήξω με το βλέμμα μου, όλα όσα μπορούσε να χορτάσει η αχόρταγη φύση μου, βιβλία, παλιές γκραβούρες, φωτογραφικά άλμπουμ και δίσκους. Θυμάμαι κάποια στιγμή βρέθηκα σε μια γωνιά του καταστήματος, στο οποίο πωλούνταν έθνικ δίσκοι, κατά βάση από την Αφρική, από την περιοχή του Μαγκρέμπ, δίσκοι από τις γαλλικές αποικίες, αλλά και από διάφορα άλλα μέρη, εξωτικά στο άκουσμα. Με τα αραβικά ακούσματα μεγάλη εξοικείωση δεν έχω, ούτε και είχα, αλλά γενικώς δεν είναι και πολύ του γούστου μου, οπότε παρακάμπτω το συγκεκριμένο stand και κατευθύνομαι στο διπλανό.  Το μάτι καρφώνεται πάνω σε ένα δίσκο στον οποίο εικονιζόταν μια μαύρη ευτραφής τραγουδίστρια η οποία φορούσε ένα παραδαλό φαρδύ φόρεμα σε λευκό φόντο, ενώ ο δίσκος ανέφερε ότι το όνομά της ήταν Cesaria Evora.  O τίτλος του δίσκου, Miss Perfumado. Περιεργάζομαι τον δίσκο και διαβάζω κάπου ότι η τραγουδίστρια προέρχεται από το Cabo Verde, το Πράσινο Ακρωτήριο, μιαν μικρή πρώην πορτογαλλική αποικία. Το μόνο ενδεχομένως που γνωρίζαμε, έως τότε στην Ελλάδα, για το Πράσινο Ακρωτήρι ήταν ο Ντανιέλ Μπατίστα, ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, με την οποία το 1992 είχε πάρει το πρωτάθλημα, αργότερα είχε πολιτογραφηθεί Έλληνας και είχε παίξει και με την Εθνική Ελλάδος. Για να επανέλθω, με τα πορτογαλλέζικα fados είχα ήδη μια λατρεία, την οποία και διατηρώ ακόμα, που μου την είχε κολλήσει μια φίλη μουσικός η οποία είχε πάθος με τις έθνικ  μουσικές, από την άλλη οτιδήποτε εξωτικό στο άκουσμα μου προξενεί μεγάλη περιέργεια. Πιστεύοντας ο άσχετος ότι ανακάλυψα τον δίσκο μιας μαύρης παρακαλώ, τραγουδίστριας των fados από την εν λόγω πρώην πορτογαλλική αποικία, αποφάσισα να τον αγοράσω. Βέβαια, τι σχέση είχουν τα fados με το Πράσινο Ακρωτήρι και την Cesaria Evora, δηλαδή ελάχιστη, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, εγώ όμως τότε πίστευα ότι η μουσική της ήταν μια εξωτική μορφή fados, που έπρεπε να ανακαλύψω.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, ακούω τυχαία και προς μεγάλη μου έκπληξη ένα τραγούδι από τον συγκεκριμένο δίσκο, τον οποίο είχα ασφαλώς ξεχάσει, αν και με είχε συνεπάρει στο πρώτο του άκουσμα. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός ενθουσιασμένος μιλούσε για μια ανερχόμενη ντίβα της έθνικ μουσικής, η οποία έκανε θραύση στη Γαλλία, αλλά και σε άλλες χώρες. Δεν πίστευα στα αφτιά μου, τρία χρόνια πριν είχα αγοράσει τον δίσκο μιας εντελώς, κατ΄εμέ, άγνωστης τραγουδίστριας από μια μικρή, φτωχή, εξωτική αφρικανική, νησιωτική πρώην πορτογαλλική αποικία, μια αγορά που είχα κάνει, εδώ που τα λέμε, με σκοπό να πουλήσω απλά μούρη.

Η Cesaria Evora μίλησε απευθείας στην ψυχή μου και νιώθω και λίγο περήφανος (ότι είμαι μεγάλο ψώνιο αυτό είναι γεγονός) που είχα αγοράσει αυτόν τον δίσκο εντελώς τυχαία, πριν καν αρχίσει να γίνεται τόσο γνωστή παγκοσμίως.

Την πορεία της Cesaria Evora την παρακολούθησα με ευλάβεια και την είδα αρκετές φορές σε παραστάσεις της στην Ελλάδα. Κάποια στιγμή με είχε πιάσει τέτοια μανία με την μουσική της που ήθελα διακαώς να επισκεφτώ το Πράσινο Ακρωτήρι, στο οποίο βεβαίως κάποια στιγμή θα πάω, φαντάζομαι όταν θα συνταξιοδοτηθώ και δεν θα ξέρω τι θα κάνω με την βαρβάτη σύνταξη που θα παίρνω!

Η Cesaria Evora διαβάζω ότι έρχεται στην Ελλάδα τον Μάρτιο, για μία ακόμα φορά. Δεν έχω κουραστεί να την βλέπω, δεν έχω κουραστεί να την ακούω. Θα είμαι και πάλι εκεί, να θαυμάσω την ξυπόλητη ντίβα να τραγουδάει τη Morna, το πολύχρωμο μουσικό ιδίωμα της μικρής και άγνωστης πατρίδα της, που τόσο πολύ έχει βρει ανταπόκριση παγκοσμίως.

Παρακάτω ένα από τα αγαπημένα μου της Evora, σ΄ένα απολαυστικό video-clip:

Ciao Bella!

Να λοιπόν που έχει και η Ιταλία τη δική της Amy Winehouse.

Φωνή βρώμικη, εμφάνιση όλο υπόσχεση και το τραγούδι της σπάει τα ντεκς στη γείτονα.

Giucy Ferreri, έχει ξεσηκώσει την Ιταλία, δεύτερη στο περσινό X-Factor της χώρας, άρχισε να γίνεται γνωστή κι έξω από τα σύνορα της σπουδαίας μουσικά πατρίδα της.

Non ti scordar mai di me. “Μη με ξεχνάς ποτέ” και μάλλον θα μας απασχολήσει πολύ στο μέλλον.