Σκόνη γλυκιά

Θα ήταν πριν από είκοσι και βάλε χρόνια. Βρισκόμουν στο σπίτι μιας φίλης μου, της οποίας ο πατέρας μάζευε, όπως έλεγε τότε η ίδια, τις πιο άχρηστες παλιατζούρες που μπορούσε να φανταστεί ανθρώπου νους, συνήθως πήγαινε στο Μοναστηράκι και παζάρευε παλιούς δίσκους βινιλίου, παλιά κιτρινισμένα βιβλία και κάποιες αντίκες, τα μάζευε στο σπίτι, κι έτσι αυτά έμεναν σκονισμένα και ξεχαρβαλωμένα σε κάποια γωνιά, μέχρι να τα βρει η γυναίκα του και στη ζούλα να τα πετάξει στα σκουπίδια. Δεν ξέρω πως, αλλά εγώ με αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος ήταν κάπως απόμακρος και σκουντούφλης, ένιωθα μια οικειότητα και μια συμπάθεια, ίσως επειδή κατά βάθος ήξερα ότι κι εγώ είμαι από εκείνους που μαζεύουν διάφορα πράγματα και δεν τα πετούν, όχι γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά, αλλά αντιθέτως εξαιτίας μιας μανίας να συλλέγω χίλιες δυό παλιατζούρες, τις οποίες κάποια στιγμή με πιάνει η ίδια λύσσα να τις πετάξω χωρίς ενοχές στα σκουπίδια. Ο κύριος λοιπόν αυτός, βλέποντας εκείνη τη στιγμή στο βλέμμα μου αυτή τη δίψα να ανακαλύψω τους μικρούς κρυμμένους θησαυρούς του, με έβαλε σε ένα δωμάτιο κι άρχισε να μου αραδιάζει με περηφάνεια κάποια 45άρια βινιλίου, τα μικρά μαύρα φετίχ των παλιών καλών ημερών όπως έλεγε. 

” Την ξέρεις”, μου λέει, “τη Δανάη”; Είδε μια απορία στο βλέμμα μου και πριν προλάβω να απαντήσω μου χαμογέλασε και μου είπε ότι είναι φυσικό να μην τη γνωρίζω, όπως είναι φυσικό στην ηλικία αυτή να ακούω τους Pink Floyd και τον Michael Jackson, παρά τη Δανάη και τη Βέμπο. Τον κοίταξα στα μάτια και του απάντησα ότι ναι μεν ακούω τους Pink Floyd, αλλά γνωρίζω και τη Δανάη, καθώς στο σπίτι έχουμε κι εμείς ένα δισκάκι με τραγούδια της και η φωνή της είναι αγγελική. Τι ωραία που είναι τελικά να βλέπεις τη λάμψη στα μάτια των ανθρώπων. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος αυτός, που μάλλον αχώνευτο θα τον χαρακτήριζες, με συμπάθησε βαθειά, εάν κι εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα να χάνω πόντους στα μάτια της κόρης του, η οποία ένιωσα να με συνδέει αυτομάτως με τη μούχλα και τη παραξενιά του πατέρα της. Εκείνο το βράδυ βρεθήκαμε, έτσι στα ξαφνικά, να ακούμε όλοι τα τραγούδια της Δανάης, θα πρέπει να ήταν μια ζεστή ανοιξιάτικη βραδιά (μπορεί να ήταν και καταχείμωνο, αλλά κάπως έτσι εγώ θέλω να τη θυμάμαι) και ξαφνικά όλη εκείνη η μούχλα, η παραξενιά, η σκόνη που κατακαθόταν πάνω σε εκείνα τα μαύρα μικρά φετίχ αλλά και στις σχέσεις, ένιωσα ότι με μιας σκορπίστηκαν και τη θέση τους πήρε εκείνη τη ζεστασιά που έβγαινε μέσα από την αγγελική φωνή της Δανάης.    

Η Δανάη Στρατηγοπούλου, έφυγε χτες πλήρης ημερών, όπως λένε και διαβάζοντας χτες την είδηση θυμήθηκα ξανά εκείνο το σκονισμένο βινίλιο που ξέρω ότι υπάρχει ακόμα σε μια γωνιά του πατρικού μου σπιτιού, περιμένοντας την επισκευή του παλιού πικ απ για να ξαναπαίξει, εκείνο το 45άρι που γεφύρωσε έστω και για λίγο ένα χάσμα γεννεών, θυμήθηκα εκείνη τη μουσική, τη σκόνη τη γλυκιά που μπορεί καμιά φορά να τη σνομπάρεις και να την προσπερνάς, ξέρεις όμως ότι βρίσκεται κάπου μέσα σου και κάθε φορά που σου δίνεται η ευκαιρία κάθεσαι να την απολαύσεις, έστω και στα κλεφτά, κρύβοντας εντέχνως εκείνον τον αδιόρατο φόβο μήπως και σε χαρακτηρίσουν ντεμοντέ.

…και εκτός αυτών, που να το φανταζόμουν τότε, ότι εκείνο το υπέροχο όνομά της  θα σημάδευε, για κάποιον άλλο λόγο βέβαια,  τη ζωή μου τόσο γλυκά…

Advertisements

8 responses

  1. Πώς οι μικρές μας προσωπικές ιστορίες συναντούν την άλλη Ιστορία… Νομίζω ότι η φωνή της έφερε μια απέραντη νοσταλγία για τον παράδεισο του καθενός μέσα του που είτε τον έχει ακόμα είτε τον έχει χάσει… 🙂

  2. δεν είναι κακή ιδέα, εάν άφηνες και κανένα ευρώ μαζί με τα σχόλια δεν θα με χάλαγε καθόλου, έχουμε και οικογένεια να ζήσουμε 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s