Κάποτε…

Έγραψα ένα κατεβατό και μετά το έσβησα.

Δεν μπορώ να μείνω στα γεγονότα γιατί αυτά με ξεπερνούν και γιατί ξέρω – φευ – ότι με ελαφρά τη καρδία θα τα προσπεράσουμε μετά από μερικές αποσπασματικές υπερσυναισθηματικές βραχύβιες διθυραμβικές αγωνιστικές κορώνες, έτσι είναι λέει η ανθρώπινη φύση.

Από τη μια, αναρωτιέμαι απλά εάν όλοι εμείς οι εφησυχασμένοι και ταμπουρωμένοι στο μικροαστικό μας καβούκι καταφέρουμε τελικά να απομονώσουμε τους απανταχού δεξιο-αριστερο-αναρχο-φιλελεύθερους λαοπλάνους καπηλευτές της ανθρώπινης ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο και προχωρήσουμε δύο βήματα παραπέρα. Από την άλλη, παρακολουθώ την αποπροσανατολισμένη, απαίδευτη και κατακερματισμένη κοινωνία μας που κομπάζει υπό το βάρος της ιλουστρασιόν ευζωίας της υπερχρεωμένης πιστωτικής της κάρτας να μοιάζει πλέον σαν ένα καζάνι που ξεχειλίζει από αγανάκτηση εξαιτίας των αποτελεσμάτων των δικών της επιλογών και αναλογίζομαι εάν το θολό βουβό ποτάμι του κοινωνικού αναβρασμού βρει τελικά τη σωστή του κατεύθυνση προς τη θάλασσα, ποτίζοντας πρώτα με τα νερά του τη στέρφα γη ή εάν θα χαθεί μέσα σε υπόγειες σκοτεινές καταβόθρες βαθιά στα έγκατά της.

Δεν θέλω να γράψω κάτι παραπάνω, απλά να σιγομουρμουρίσω εκείνο το τραγούδι που τα έχει πει εδώ και χρόνια όλα…

 

«…και όταν θα ’ρθουν οι καιροί

που θα ’χει σβήσει το κερί

στην καταιγίδα

 

Υπερασπίσου το παιδί

γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα…»

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s