Άσπρη μέρα

Πρόσφατα διάβασα σε κάποιο έντυπο ότι ο εν ενεργεία Πάπας είχε δηλώσει ότι εκεί θα ήθελε να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αντιθέτως ο γράφων από την άλλη είναι πιο large στις απαιτήσεις του και δεν θα τον χάλαγε καθόλου να μπαστακωθεί στο μέρος αυτό για πάντα. Βέβαια, ένα Golden Boy, το οποίο σέβεται τον εαυτό του, λογικά πρέπει να πνίξει τον πόνο για το χαμένο του μπόνους σε κανένα Παρίσι, Λονδίνο, Βιέννη, ή στη Νέα Υόρκη Χριστουγεννιάτικα, αλλά επειδή εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε και τα Golden Boys είναι ολίγον γιαλαντζί, οι βουκολικές απολαύσεις, με μια δόση από Χριστουγεννιάτικη χρυσόσκονη, αποδεικνύονται περισσότερο απολαυστικές, καθώς το πολύ το γκλάμουρ, ειδικά μετά από τα urban riots, τα αποκαίδια και το πλιάτσικο στα Αρμάνι, κάθονται πιο βαριά στο στομάχι, περισσότερο ακόμα και από μερικά λίτρα καπνιστής μπυρίτσας, συνοδεία ξυνολάχανου και χοληστερινούχων, πλην διαβολεμένα εύγευστων αλλαντικών.

Στο παρακάτω φωτορεπορτάζ, ο φωτογράφος είχε τελικά (τουριστικά) κέφια, ε ναι, όσο και να ψάξει κανείς στο διαδίκτυο δεν θα βρει καλύτερες φωτογραφίες της πόλης αυτής (Θεέ μου, πόσο ψώνιο είναι, κάποιος να τον μαζέψει), η φωτογραφική μηχανή του συμπεριφέρθηκε σαν Κυρία κι αυτή τη φορά δεν του έκανε τσαλίμια, το μέρος, για μία ακόμα φορά, αποδείχτηκε ανώτερο των προσδοκιών και η φύση λειτούργησε ρολόι, αφού έκανε το καθήκον της και είδαμε επιτέλους κι εμείς οι Νότιοι μιαν άσπρη μέρα, έστω και λόγω του χιονού.

Το αποτελέσματα της προσπάθειας παρουσιάζονται παρακάτω.

Όσοι αναγνωρίσουν το μέρος, καλώς, σε όσους φανεί άγνωστο, δεν προτίθεμαι να το μαρτυρήσω, είναι η 3η μου φορά εκεί και ελληνικά δεν έχω ακούσει ούτε για δείγμα, ε, μην σπάσει η παράδοση λοιπόν την 4η!

Όσοι αρέσκονται στους γρίφους και έχουν και χρόνο, ας ανατρέξουν στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου (!), στις υποψηφιότητες για τις Πολιτιστικές Πρωτεύουσες την τελευταία 3ετία, ή στις πόλεις μνημεία της UNESCO και εάν όλα αυτά φαίνονται πολύ κουραστικά, ας ρωτήσουν βρε αδερφέ τον Πάπα Βενέδικτο τον ΙΣΤ’ ή τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι κάτι θα ξέρουν παραπάνω.

...και κοίταξε που στα γεράματα έγινα και γκατζετάκιας (φυσικά για όλα φταίει εκείνη)

 

  …όταν κοιτάς από ψηλά…

Η άσπρη μ�ρα που λ�γαμε

Η άσπρη μέρα που λέγαμε

Σαν κεραμιδόγατος για μια εστέτ φωτογραφία ρε γαμώτο!

Χιόνια στο καμπαναριό που Χριστούγεννα σημαίνει

Χιόνια στο καμπαναριό που Χριστούγεννα σημαίνει

…πάμε πλατεία;

...η νύχτα θ�λει �ρωτα και πράγματα αφαν�ρωτα...

...η νύχτα θέλει έρωτα και πράγματα αφανέρωτα...

…ο γαλάζιος (;) Δούναβης…

...αν φας!

...αν φας!

…ε ναι, εδώ ήταν όντως γαλάζιος…

...και προφίλ!

...και προφίλ!

…επιτέλους χειμώνας…

...μια ρεματιά στον Δούναβη!

...μια ρεματιά στον Δούναβη!

…κλασικό κεντροευρωπαϊκό τοπίο…

...άλλη μια άσπρη μ�ρα...

...άλλη μια άσπρη μέρα...

…είμαι καλλιτέχνης, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;

πρωινό στον Δούναβη

πρωινό στον Δούναβη

…είμαι και επαγγελματίας!

...τα ρ�στα μου!

...τα ρέστα μου!

Υπέκυψα τελικά κι εγώ…το πρώτο μου, μουσικοχορευτικό κλιπάκι στο youtube με τίτλο “Ωσαννά” είναι πλέον γεγονός. Πάω για Όσκαρ! Αμ πως! 

…και με αυτή την ισχυρή δόση ναρκισσισμού, κλείνω κάπου εδώ και εύχομαι σε όλους, από καρδιάς:

Καλές γιορτές!

Κάποτε…

Έγραψα ένα κατεβατό και μετά το έσβησα.

Δεν μπορώ να μείνω στα γεγονότα γιατί αυτά με ξεπερνούν και γιατί ξέρω – φευ – ότι με ελαφρά τη καρδία θα τα προσπεράσουμε μετά από μερικές αποσπασματικές υπερσυναισθηματικές βραχύβιες διθυραμβικές αγωνιστικές κορώνες, έτσι είναι λέει η ανθρώπινη φύση.

Από τη μια, αναρωτιέμαι απλά εάν όλοι εμείς οι εφησυχασμένοι και ταμπουρωμένοι στο μικροαστικό μας καβούκι καταφέρουμε τελικά να απομονώσουμε τους απανταχού δεξιο-αριστερο-αναρχο-φιλελεύθερους λαοπλάνους καπηλευτές της ανθρώπινης ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο και προχωρήσουμε δύο βήματα παραπέρα. Από την άλλη, παρακολουθώ την αποπροσανατολισμένη, απαίδευτη και κατακερματισμένη κοινωνία μας που κομπάζει υπό το βάρος της ιλουστρασιόν ευζωίας της υπερχρεωμένης πιστωτικής της κάρτας να μοιάζει πλέον σαν ένα καζάνι που ξεχειλίζει από αγανάκτηση εξαιτίας των αποτελεσμάτων των δικών της επιλογών και αναλογίζομαι εάν το θολό βουβό ποτάμι του κοινωνικού αναβρασμού βρει τελικά τη σωστή του κατεύθυνση προς τη θάλασσα, ποτίζοντας πρώτα με τα νερά του τη στέρφα γη ή εάν θα χαθεί μέσα σε υπόγειες σκοτεινές καταβόθρες βαθιά στα έγκατά της.

Δεν θέλω να γράψω κάτι παραπάνω, απλά να σιγομουρμουρίσω εκείνο το τραγούδι που τα έχει πει εδώ και χρόνια όλα…

 

«…και όταν θα ’ρθουν οι καιροί

που θα ’χει σβήσει το κερί

στην καταιγίδα

 

Υπερασπίσου το παιδί

γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα…»