Το παραμύθι

rg

 

Στα πρώτα 41 (σχεδόν) χρόνια της ζωής μου, διαπίστωσα ότι το παραμύθι των Χριστουγέννων και η φαντασμαγορία, τελικά δεν ταιριάζουν και πολύ με το χαρακτήρα που ΄χω.

Αυτά για τα πρώτα 41, για να εξηγούμαστε βεβαίως!

Επειδή τελικά όμως δεν βρίσκω και τίποτα κακό, ούτε στο παραμύθι, ούτε στη φαντασμαγορία, αλλά ούτε και σε οτιδήποτε αστράφτει, φτάνει βέβαια να είναι ράβδος χρυσού 24 καρατιών, μια που έχει εκτοξευθεί και η αξία του, ή ακόμα καλύτερα λευκόχρυσος, για τα επόμενα, τουλάχιστον 41 έτη, όρκο για τις απόψεις μου δεν παίρνω, στο κάτω κάτω οι άνθρωποι με σταθερές θέσεις κι εμμονές είναι κατά βάθος πολύ βαρετοί κι εγώ βαριέμαι θανάσιμα τη βαρεμάρα.

Στη δύση λοιπόν μιας χρονιάς, για την οποία οι αστρολόγοι υποστήριζαν ότι είναι η χρονιά των Αιγόκερων – εάν ξαναδιαβάσω ωροσκόπιο να μη σώσω να δω το κόστος χρήματος να πέφτει – κάνω τα οικογενειακά μου κουμάντα και ετοιμάζομαι, κρατώντας στο ένα χέρι μια κρύα καπνιστή μπύρα και στο άλλο το μπεγλέρι, να βουτήξω, χωρίς τύψεις κι ενοχές, μέσα στα παραμύθια των μεγάλων παιδιών και στα ιλουστρασιόν blues των μικρών – αυτά ταιριάζουν γάντι με τα μεγαλύτερα παιδιά, τα μικρά είναι σκληρότερα όντα κι αντέχουν και την pop και τον ρεαλισμό – καθώς είναι γνωστό ότι το χώμα θα τα φάει όλα κι εγώ επιθυμώ να παραμείνω ζωντανός κι ευχαριστημένος για πολλά χρόνια από πάνω του, προτού με γλεντήσουν τα σκουλήκια.

 

Για πρόγευμα, η παραπάνω φωτογραφία και έπεται, εν καιρώ, η συνέχεια με φρέσκο πράμα από την εικονιζόμενη, παραμυθένια κατά γενική ομολογία, πόλη του κρύου Βορρά…

…έως τότε γιούρια στην ευζωία, προτού να είναι αργά!

 

 

Advertisements

5 responses

  1. Εγώ σχεδόν στα πρώτα 31 δεν τρελαίνομαι με τις χειμωνιάτικες αυτές γιορτές, καθότι χωριάτισσα και αγαπώ το Πάσχα στο χωριό και ουχί τις γιορτές στην πόλη. Αλλά φέτος για κάποιο λόγο στέκομαι και κοιτάζω τις βιτρίνες τις πασπαλισμένες χρυσόσκονη, αν και μέσα μου λέω ότι δεν τις αντέχω αυτές τις γιορτές, αλλά μήπως είμαι κρυφοθαυμάστριά τους, τελικά; Άβυσσος η ψυχή… Για να δούμε, θα μου αρέσουν φέτος ή όχι; Πάντως συμμετέχω στο πνεύμα και προσπαθώ να το αναζωπυρώσω και για τους χειρότερα από μένα μελαγχολικούς με τις γιορτές. Αν και με υποψιάζουν και οι τρελά ενθουσιώδεις με τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, ότι είναι οι χειρότεροι απ’ όλους και προκειμένου να μην κατρακυλήσουν στη μελαγχολία, αρπάζονται από τις γιορτινές γιρλάντες και μας κάνουν τα νεύρα κρόσσια…

  2. @ Έτσι είναι Μαρία, τα μικρά παιδιά κατά βάθος δεν τα έχουν ακόμα ανάγκη.

    @ Σταυρούλα, θα συμφωνήσω απόλυτα, οι fans των γιορτών μου φαίνεται κι εμένα ότι προσπαθούν να καλύψουν τα κενά τους με το ξεσάλωμα, σε αυτή τη θέση μπορεί να βρεθεί ο καθένας ασφαλώς, άλλοι βέβαια είναι από τη φύση τους μελαγχολικοί κι ακουμπούν εκεί, ίσως επειδή εγώ δεν είμαι δεν με τρελαίνει κι όλο αυτό το ιλουστρασιόν των γιορτών, είμαι βλέπεις κι εγώ του Πάσχα αν και λίγο χιονάκι τα Χριστούγεννα με αναμένο το τζάκι και μερικά λαμπιόνια δε με χαλούν καθόλου, τουναντίον, φέτος μάλιστα λόγω…άμαχου πληθυσμού θα το φτάσω στα άκρα! 🙂

  3. Για παραμύθι μιλάς εστέτ μου ή για αυταπάτη;
    Μας τελείωσαν οι γιαγιάδες και ο Πεχλιβανίδης βλέπεις..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s