Wannabe

Είναι φορές που προσπερνώ ανθρώπους που κάθονται μόνοι σε ένα παγκάκι, άνθρωποι που περιμένουν σε μια αποβάθρα, σε ένα λιμάνι, ή εκείνους που πίνουν βιαστικά έναν καφέ κι ένα τσιγάρο πρωί σε κάποιο σημείο στην Εθνική Οδό, άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί και σκεπτικοί, προσπαθώντας να διεισδύσω μέσα στη απλανή ματιά τους, να αντιληφθώ όλα εκείνα που τους απασχολούν, να μπω μέσα στις μυστηριώδεις καθημερινές τους στιγμές, να κατανοήσω τη δραματικότητα της σκέψης τους και το ασήκωτο βάρος που φαίνεται να σηκώνουν, το οποίο ούτε καν κι οι ίδιοι φαίνεται πολλές φορές να διαισθάνονται.

Πολυτέλεια θα μου πει κανείς.

Πράγματι.

Είναι πολυτέλεια να αναλώνεσαι για κάτι πέρα και πάνω από τις δικές σου σκέψεις και το δικό σου μικρό σύμπαν, το οποίο έχεις με μόχθο διαμορφώσει.  

    

Σκέφτομαι όμως καμιά φορά, ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με μένα, όταν απορροφημένος από τις σκέψεις μου και από τη συνειδητοποίηση της γελοιότητας, αλλά και της ανείπωτης ομορφιάς που κουβαλάει αυτή η ζωή, σκουντουφλάω πάνω σε άλλους, κατεβάζοντας τα μάτια από συστολή και ζητώντας απλά μια αμήχανη συγνώμη.

Σαραντάρης pluswannabe επιτυχημένος, wannabe clean look, wannabe φορέας εύκολων λύσεων.

Wannabe ανθρώπινες μορφές, σαν ένα πολύχρωμο παζλ από ματαιωμένες ελπίδες, από αδιέξοδα ψυχής, από ατελέσφορους έρωτες, από αγωνία για την καθημερινή επιβίωση, σαν να ζούμε σε επανάληψη το δικό μας προσωπικό κωμικό δράμα, εύπλαστοι, ευάλωτοι, πορώδεις, αναζητώντας ένα ασαφές happy end, με συνεχώς ματαιωμένα όνειρα, άλλοτε κινούμενοι μέσα σε μια χαζοχαρούμενη αναζωογονητική αφασία κι άλλοτε στις παρυφές μιας σιωπηρής και υποχθόνιας οριακής απελπισίας, οι οποίες στο τέλος μπορεί να γεννούν – ευτυχώς – μέχρι και wannabe χιούμορ.

Wannabe ζωή δηλαδή…

Advertisements

7 responses

  1. Αυτό το wanna φοβάμαι δεν υπάρχει. To be or not to be. Εγκαίρως πήρες την ομπρέλα σου, βλέπω. Πώς το λέει το τραγούδι “…φόρεσα καινούρια καπαρντίνα και μια βροχή δεν έβρεξε ο θεός…καλύτερα με μαύρη ζελατίνα…” 🙂

  2. @ Trol, ίσως να έχεις δίκιο, αλλά για ποιόν όμως παρηγοριά, μήπως για αυτόν που παρατηρεί τελικά;

    @ Σταυρούλα, το wanna ζει και βασιλεύει και στο μέλλον θα δοξαστεί ακόμα περισσότερο.
    Μόνο που ο καιρός έβρεξε πολύ κι εγώ καπαρντίνα δεν είχα προνοήσει να έχω μαζί μου σήμερα.
    Τη φωτογραφία πάντως στην κορυφή την τράβηξα πρόσφατα, μια ηλιόλουστη μέρα στη Θεσσαλονίκη, στον πεζόδρομο της Ροτόντας, ο παλιός Θεσσαλονικιός είχε ενδιαφέρον πάντως με την άχρηστη, εκείνη την ημέρα, ομπρέλα του, ίσως να περίμενε να βρέξει μια βροχή ο Θεός, αλλά έμεινε βλέπεις με την όρεξη. Wanna δηλαδή

  3. εννοείται

    αλλά είναι όπως η τέχνη κ τα ταξίδια,
    παγίδα,
    έχει και θλίψη δηλαδή μέσα

  4. στα ταξίδια δεν βλέπω θλίψη, στην παρατήρηση όμως μπορεί
    Όντως είναι παγίδα, μπορεί να πέσεις μέσα σε πράγματα τα οποία ίσως και να θες να προσπεράσεις…

  5. «Ό,τι είδες γράψ’το, γιατί αυτό είναι η Ιστορία –ό,τι το βλέμμα αρπάζει από τη λεπτομέρεια, στιγμιαία
    όλα τ’άλλα, τα κεντρικά (δράματα, πράξεις, γεγονότα) σύντομα θα παρέλθουν
    σε καθετί μικρό περιέχεται η Συντέλεια κι απ’τη φρίκη αναδύεται η Ευλογία
    έρημος μπρος στο θάνατο όταν θα είσαι, τίποτε απ’όσα μεγάλα και σπουδαία έζησες δεν θα σε συντροφεύει
    μόνο το ασήμαντο και το λαθραίο που η ματιά σου παγίδεψε θα’ναι την ύστατη στιγμή και τ’όραμά σου»
    Στρατής Πασχάλης, «Κοιτάζοντας δάση»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s