Το παραμύθι

rg

 

Στα πρώτα 41 (σχεδόν) χρόνια της ζωής μου, διαπίστωσα ότι το παραμύθι των Χριστουγέννων και η φαντασμαγορία, τελικά δεν ταιριάζουν και πολύ με το χαρακτήρα που ΄χω.

Αυτά για τα πρώτα 41, για να εξηγούμαστε βεβαίως!

Επειδή τελικά όμως δεν βρίσκω και τίποτα κακό, ούτε στο παραμύθι, ούτε στη φαντασμαγορία, αλλά ούτε και σε οτιδήποτε αστράφτει, φτάνει βέβαια να είναι ράβδος χρυσού 24 καρατιών, μια που έχει εκτοξευθεί και η αξία του, ή ακόμα καλύτερα λευκόχρυσος, για τα επόμενα, τουλάχιστον 41 έτη, όρκο για τις απόψεις μου δεν παίρνω, στο κάτω κάτω οι άνθρωποι με σταθερές θέσεις κι εμμονές είναι κατά βάθος πολύ βαρετοί κι εγώ βαριέμαι θανάσιμα τη βαρεμάρα.

Στη δύση λοιπόν μιας χρονιάς, για την οποία οι αστρολόγοι υποστήριζαν ότι είναι η χρονιά των Αιγόκερων – εάν ξαναδιαβάσω ωροσκόπιο να μη σώσω να δω το κόστος χρήματος να πέφτει – κάνω τα οικογενειακά μου κουμάντα και ετοιμάζομαι, κρατώντας στο ένα χέρι μια κρύα καπνιστή μπύρα και στο άλλο το μπεγλέρι, να βουτήξω, χωρίς τύψεις κι ενοχές, μέσα στα παραμύθια των μεγάλων παιδιών και στα ιλουστρασιόν blues των μικρών – αυτά ταιριάζουν γάντι με τα μεγαλύτερα παιδιά, τα μικρά είναι σκληρότερα όντα κι αντέχουν και την pop και τον ρεαλισμό – καθώς είναι γνωστό ότι το χώμα θα τα φάει όλα κι εγώ επιθυμώ να παραμείνω ζωντανός κι ευχαριστημένος για πολλά χρόνια από πάνω του, προτού με γλεντήσουν τα σκουλήκια.

 

Για πρόγευμα, η παραπάνω φωτογραφία και έπεται, εν καιρώ, η συνέχεια με φρέσκο πράμα από την εικονιζόμενη, παραμυθένια κατά γενική ομολογία, πόλη του κρύου Βορρά…

…έως τότε γιούρια στην ευζωία, προτού να είναι αργά!

 

 

Advertisements

Heidi, meine Welt sind die Berge!

– Heidi εσύ;

– Η ίδια, ποιος είναι παρακαλώ;

– Έλα βρε κούκλα, δε με κατάλαβες; Τζων Μπόης εδώ!

– Ω Τζων Μπόη meine liebe, που χάθηκες βρε ψυχή;

– Μη τα ρωτάς Heidi μου, προσπαθούσα να συντάξω έναν προϋπολογισμό.

– Του κράτους;

– Όχι βρε κουτό, τον δικό μου.

– …και;

– Κόβω από΄ δω, ράβω από ΄κει, τρεις στο λάδι τρεις στο ξύδι, πλάκωσε κι ύφεση…

– Ω, νεό-πτωχό μου golden boy, τι μπορώ να κάνω για σένα;

– Heidi, είσαι ακόμα στο βουνό;

– Natürlich!

– Βάλε λουκάνικα στη θράκα, πιάσε και μια κρύα μπυρίτσα κι έρχομαι.

– Ω Τζων Μπόη, θα πάρεις κι εσύ τα βουνά;

– Το συζητάς; Τα έχω πάρει ήδη!

Value for money

fs_012

Εντάξει, το Four Seasons μπορεί να περιμένει μέχρι το επόμενο χρηματιστηριακό ράλι, η ελεύθερη οικονομία δε θα μείνει άλλωστε με σταυρωμένα χέρια, κάτσε πρώτα να ξεμπλέξει με τους κρατικούς παρεμβατισμούς που της έκατσαν στο σβέρκο και μετά κάτι θα σκαρφιστεί ξανά.

Έως τότε, η οικιακή μας κουζίνα μετατρέπεται σε Le Cinq κι έτσι πορευόμαστε με value for money απολαύσεις, γιατί οι άλλες, οι δανεικές, ακρίβυναν πλέον πολύ.

Αναθεματισμένο κόστος χρήματος και euribor μαζί!

Trio Salato

trio

«Δεν είμαστε Ιταλοί – δυστυχώς – αλλά είμαστε Ιταλοί στο πνεύμα»

 Αυτά λέει το Trio Salato και ακούγοντας τη μουσική τους μάλλον μας πείθουν.

Ποιο είναι όμως τελικά το Trio Salato; τους γνωρίζει η μανούλα τους;

Υποθέτω πως μια μανούλα – τουλάχιστον στην Ελλάδα – συνηθίζεται να γνωρίζει πάνω κάτω με τι ασχολούνται τα τέκνα της – πάντως στην Βαυαρία, από την οποία κατάγονται, είναι σχετικά γνωστοί. Βέβαια, εάν η δημοφιλία ενός καλλιτέχνη ή ενός group κρίνεται και από τυχόν αναρτήσεις του στο youtube, από το οποίο οι Trio Salato λάμπουν δια της απουσίας τους, τότε ο γράφων, υποθέτω, θα πρέπει να είναι ο πιο ένθερμος εκτός Βαυαρίας και Ιταλίας (ενδεχομένως) fan τους κι ελπίζω όταν κάποτε κερδίσουν ένα Σαν Ρέμο βρε αδερφέ και εμφανιστούν και στο MTV ή έστω στη RAI, να έχουν να πουν ένα καλό λόγο και για αυτόν.

Ποιά είναι όμως η μουσική του Trio Salato. Εάν τώρα υποστηρίξω ότι τραγουδούν γερμανικά schlager στο Oktoberfest και στα Βαυαρέζικα κρασοπουλειά, θα με πιστέψει κανείς;

Το Trio Salato αποτελείται από τρεις (τι έκπληξη!) Βαυαρούς σαραντάρηδες μουσικούς, οι οποίοι παίζουν και τραγουδούν έντεχνα – κατά βάση – ιταλικά τραγούδια, μουσική του Angelo Branduardi, του Lucio Dalla, του Paolo Conte, αλλά κι άλλων Ιταλών μουσικών, περισσότερο pop, όπως οι Celentano, Jovanotti, Battisti κι επίσης παραδοσιακά τραγούδια από περιοχές, όπως η Κάτω Ιταλία!

Οι Trio Salato συνήθως δίνουν συναυλίες στον τόπο καταγωγής τους – τελικά τα λουκάνικα, η μπύρα και το ξινολάχανο ταιριάζουν με τα ιταλικά, αλλά και με την pizza napolitana – και επειδή τους έχω παρακολουθήσει ζωντανά, μπορώ να πω ότι δεν τα κάνουν καθόλου σαλάτα, αλλά είναι πραγματικά ενδιαφέροντες.

Σε λίγες εβδομάδες, σε μία  – ελπίζω χιονισμένη – μικρή πόλη της Χριστουγεννιάτικης Βαυαρίας, θα προσφέρουν ξανά τη…μεσογειακή τους ζεστασιά, μαζί με μπόλικο Glühwein και χορωδίες παιδιών να τραγουδούν το:   

«Oh Tannenbaum, oh Tannenbaum, Wie grün sind deine Blätter»

μπροστά από μια παραδοσιακή γερμανική χριστουγεννιάτικη αγορά…

…παγκοσμιοποιημένα πράγματα δηλαδή.

 …ελπίζω να έχω και φωτογραφικό υλικό.

Wannabe

Είναι φορές που προσπερνώ ανθρώπους που κάθονται μόνοι σε ένα παγκάκι, άνθρωποι που περιμένουν σε μια αποβάθρα, σε ένα λιμάνι, ή εκείνους που πίνουν βιαστικά έναν καφέ κι ένα τσιγάρο πρωί σε κάποιο σημείο στην Εθνική Οδό, άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί και σκεπτικοί, προσπαθώντας να διεισδύσω μέσα στη απλανή ματιά τους, να αντιληφθώ όλα εκείνα που τους απασχολούν, να μπω μέσα στις μυστηριώδεις καθημερινές τους στιγμές, να κατανοήσω τη δραματικότητα της σκέψης τους και το ασήκωτο βάρος που φαίνεται να σηκώνουν, το οποίο ούτε καν κι οι ίδιοι φαίνεται πολλές φορές να διαισθάνονται.

Πολυτέλεια θα μου πει κανείς.

Πράγματι.

Είναι πολυτέλεια να αναλώνεσαι για κάτι πέρα και πάνω από τις δικές σου σκέψεις και το δικό σου μικρό σύμπαν, το οποίο έχεις με μόχθο διαμορφώσει.  

    

Σκέφτομαι όμως καμιά φορά, ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με μένα, όταν απορροφημένος από τις σκέψεις μου και από τη συνειδητοποίηση της γελοιότητας, αλλά και της ανείπωτης ομορφιάς που κουβαλάει αυτή η ζωή, σκουντουφλάω πάνω σε άλλους, κατεβάζοντας τα μάτια από συστολή και ζητώντας απλά μια αμήχανη συγνώμη.

Σαραντάρης pluswannabe επιτυχημένος, wannabe clean look, wannabe φορέας εύκολων λύσεων.

Wannabe ανθρώπινες μορφές, σαν ένα πολύχρωμο παζλ από ματαιωμένες ελπίδες, από αδιέξοδα ψυχής, από ατελέσφορους έρωτες, από αγωνία για την καθημερινή επιβίωση, σαν να ζούμε σε επανάληψη το δικό μας προσωπικό κωμικό δράμα, εύπλαστοι, ευάλωτοι, πορώδεις, αναζητώντας ένα ασαφές happy end, με συνεχώς ματαιωμένα όνειρα, άλλοτε κινούμενοι μέσα σε μια χαζοχαρούμενη αναζωογονητική αφασία κι άλλοτε στις παρυφές μιας σιωπηρής και υποχθόνιας οριακής απελπισίας, οι οποίες στο τέλος μπορεί να γεννούν – ευτυχώς – μέχρι και wannabe χιούμορ.

Wannabe ζωή δηλαδή…

Ζάχαρη!

 

Επειδή τελευταία διαθέτω μεγάλη ρευστότητα από τα ιδιαιτέρως παχυλά bonus και τις προκλητικά υψηλές αμοιβές, τις οποίες έχω συσσωρεύσει τόσα χρόνια ως golden boy και ψάχνω μέρος να κρυφτώ αλλά και να επενδύσω, ανακάλυψα προσφάτως ότι, ενώ όλα τα χρηματιστήρια τα έχει πάρει ο διάολος, το Χρηματιστήριο των νησιών Φίτζι, σημειώνει συνεχείς ανόδους!

Τι παράγουν τα νησιά; Τουρισμό και ζάχαρη!

Τέλεια!

Golden boy στα νησιά Φίτζι λοιπόν!

Deal done, που λέμε και στη γλώσσα μας.

Αν νομίζει το σύστημα ότι εγώ θα κάτσω με σταυρωμένα χέρια και θα περιμένω να την βγάλω με τίποτα μέτρα στήριξης είναι πολύ γελασμένο!
Παίρνω την Cartier πένα μου, το ατσαλάκωτο Brioni κοστούμι μου και την τύχη στα χέρια μου κι όπως υποστηρίζει κι ο απολαυστικός Max Raabe στο βιντεάκι, θα βάψω και το κορμί μου μαύρο – η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά δεν θα χρειαστώ και πολύ μπογιά – γιατί λέει στα Φίτζι είναι καλύτερα κι ποιός είδε μετά δομημένα ομόλογα και δεν τα φοβήθηκε!

Περί ευζωίας ο λόγος

Τόσο καιρό γράφω εδώ – ας πούμε – για την ευζωία και ποτέ ως τώρα δεν προσπάθησα να δώσω έναν ορισμό της.

Τι είναι ευζωία λοιπόν, που θα ρωτούσαμε σε ένα λεύκωμα;

Ευζωία, είναι να αντικρύζεις ένα παιδικό χαμόγελο και να νιώθεις ότι έγινες αυτομάτως ο πιο αισιόδοξος και ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου!

Καθώς έχω την τύχη να μου ξεδιπλώνεται καθημερινά αυτή η ευλογία και να βλέπω έτσι τον κόσμο όλο και πιο όμορφο, ακόμα κι αν ξέρω ότι δεν είναι, ανατρέχω σε μια γιορτή της Δύσης, η οποία στη Γερμανία έχει τη δική της ομορφιά. Στις 11.11 το πρωί της 11ης ημέρας του ενδέκατου μήνα κάθε έτους κορυφώνεται η γιορτή του Αγίου Μαρτίνου, κυρίως στις καθολικές περιοχές γύρω από τον Ρήνο, με τα παιδιά σε αυτή τη γιορτή να έχουν τον πρώτο λόγο.

Η γιορτή του Αγίου Μαρτίνου είναι γνωστή βέβαια σε όλο το Δυτικό κόσμο και ο εν λόγω Άγιος, από τους πιο δημοφιλείς του Καθολικού εορτολογίου, γιορτάζεται δε με ιδιαίτερο τρόπο σε πολλές χώρες στην Ευρώπη, κυρίως στην Καθολική, αλλά και στην Αμερική.

Ο Μαρτίνος λέει η ιστορία ήταν ένας Ρωμαίος στρατιώτης ο οποίος έζησε γύρω στον 4ο αιώνα μ.χ.. Ανικρύζοντας μια μέρα κάποιον ζητιάνο, τον λυπήθηκε και αποφάσισε να του δώσει τον μισό στρατιωτικό του χιτώνα για να ζεσταθεί. Το ίδιο βράδυ, λέει η ιστορία, είδε τον Ιησού στον ύπνο του να φορά τον χιτώνα του κι έτσι βαφτίστηκε Χριστιανός, ακολούθησε μοναστική ζωή και στη συνέχεια έγινε Αρχιεπίσκοπος στην Τουρ της Γαλλίας.

Ο Άγιος Μαρτίνος, θεωρείται ο προστάτης άγιος των φτωχών, των αδυνάτων, αλλά και των βαρελοποιών και των ταβερνιάρηδων, η ημέρα αυτή συνδέεται με την γιορτή του κρασιού και της αμπελουργίας. Η ημέρα της γιορτής του Αγίου συμπίπτει με την έναρξη της λεγόμενης αγροτικής χρονιάς, καθώς από αυτή ακριβώς την ημέρα, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι αγρότες ξεκινούσαν να οργανώνουν τις νέες τους καλλιέργειες, να νοικιάζουν νέα χωράφια και να ξεπληρώνουν τα παλιά τους χρέη. Μια τέτοια ημέρα δεν θα μπορούσε παρά να εορτασθεί με άφθονο κρασί και φαγητό (το έθιμο επιβάλει χήνα ψητή!).

Για τα παιδιά στη Γερμανία – κυρίως στις περιοχές γύρω από τον Ρήνο – είναι μια ξεχωριστή μέρα, η λεγόμενη Martinstag, μέρα γιορτής, κατά την οποία τα πιστιρίκια μαζεύονται και κατασκευάζουν χάρτινα φαναράκια και τραγουδώντας παιδικά τραγούδια, πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι, λαμβάνοντας δώρα και διάφορες λιχουδιές. 

Ευζωία λοιπόν είναι ακριβώς αυτό, το αυθόρμητο παιδικό χαμόγελο, η παιδική ανεμελιά, η διάθεση να αισθάνεσαι ότι όλος ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει σ΄ ένα τραγούδι, σε μια μικρή γιορτή, η αίσθηση του αυθορμητισμού και της παιδικότητας, ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε ηλικία…

…ε ναι, όλα τα άλλα απλά είναι βαρίδια… 

Υ.Γ.: …και μιας και μιλάμε για παιδιά, στο επισυναπτόμενο βιντεάκι από το youtube, ακούμε ένα γερμανικό παιδικό τραγουδάκι που μας μιλάει για τον Schnappi, τον μικρό κροκόδειλο.

Από τις όχθες του Douro

 

Ένα παλιό Πορτογαλικό κλισέ από το Πόρτο λέει ότι η «Λισσαβόνα επιδεικνύεται, η Μπράγκα προσεύχεται, η Κοίμπρα σπουδάζει και το Πόρτο εργάζεται!»

Τι είναι καλύτερο από όλα αυτά δεν γνωρίζω, αν κι έχω επιδοθεί σε όλα με πάθος κατά καιρούς – ή μάλλον ως ευζωιστής θα έπρεπε να προτιμήσω την εκδοχή της Λισσαβόνας – πάντως στο Πόρτο φαίνεται ότι οι άνθρωποι πραγματικά εργάζονται σκληρά, καθώς παράγουν το πιο διάσημο προϊόν της χώρας, το οποίο δεν είναι άλλο από το κρασί πόρτο.

Το Πόρτο είναι η σημαντικότερη πόλη της Βόρειας Πορτογαλίας, η οποία βρίσκεται σε ένα – ας πούμε – άτυπο ανταγωνισμό με την πρωτεύουσα Λισσαβόνα, είναι άλλωστε και το ποδόσφαιρο το οποίο ευνοεί μια «χαριτωμένη» κόντρα, με την Μπενφίκα στη Λισαβόνα και την Πόρτο στη βορά, να ανταγωνίζονται για τα ποδοσφαιρικά πρωτεία, είναι κάτι σε «Αθήνα – Θεσσαλονίκη» δηλαδή, μόνο που το Πόρτο δεν μπήκε ποτέ στον πειρασμό να χαρακτηρισθεί συμπρωτεύουσα, ενώ η Λισσαβόνα μάλλον δεν φαίνεται να «στραγγάλισε» το Πόρτο! Επίσης, ενώ η Θεσσαλονίκη όπως και το Πόρτο είναι λιμάνια, τη Θεσσαλονίκη δεν τη διασχίζει, όχι απλά ποτάμι, αλλά ούτε καν ξεραμένο ρέμα (για τα μπαζωμένα δεν γνωρίζω), ενώ το Πόρτο το διχοτομεί στην κυριολεξία ο ποταμός Douro, ο οποίος ξεχύνεται στον Ατλαντικό. Λίγο προτού το ποτάμι φτάσει στο Πόρτο έχει διασχίσει οριζόντια τη Βόρεια Πορτογαλία κι έχει ποτίσει με τα νερά του τους πράσινους λόφους στις όχθες του, στους οποίους βρίσκονται εκτάσεις με παμπάλαια αμπέλια, από τα οποία παράγεται το διάσημο κρασί πόρτο.

Ποιο είναι το χαρακτηριστικό όμως που κάνει το κρασί αυτό να παραμένει διάσημο εδώ κι αιώνες;

Εάν με τη σκληρή και επίμονη δουλειά λένε ότι κατακτάς την επιτυχία – εν μέρει υπάρχει ένα δίκιο – τότε η ύπαρξη ευνοϊκών συγκυριών – ελληνιστί timing – φαίνεται ότι διευκολύνει περισσότερο τα πράγματα. 

Στα τέλη του 17ου αιώνα λοιπόν, η Βρετανία κηρύσσει τον πόλεμο στην Γαλλία και επιβάλει εμπάργκο στα λιμάνια της τελευταίας. Έως τότε όμως, η Γαλλία αποτελούσε τον κύριο προμηθευτή κρασιών στη Βρετανία, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι της Γηραιάς Αλβιόνας, λάτρεις του κρασιού, να ξεμείνουν – καταραμένο εμπάργκο – από το αγαπημένο τους γαλλικό κρασί (δεν γνωρίζω βέβαια εάν από τότε αγάπησαν με πάθος την μπύρα). Στην ανάγκη λοιπόν, στράφηκαν στους Ίβηρες, με τους οποίους διέθεταν πολύ καλές σχέσεις και ειδικότερα στους Πορτογάλους, οι οποίοι ήταν γνωστό ότι στη χώρα τους καλλιεργούσαν αμπέλια από την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων. Οι Βρετανοί όμως που με τα εύγευστα γαλλικά κρασιά την είχαν βρει φίνα, καθώς μια Μάγχη πάνω κάτω είχαν να διασχίσουν, με τους Πορτογάλους τα πράγματα έγιναν πιο περίπλοκα, καθώς είχαν να επιλύσουν το βασικό πρόβλημα της μεταφοράς και της διατήρησης του κρασιού σε καλή κατάσταση από την Βόρεια Πορτογαλία στη Βρετανία. Αποφάσισαν λοιπόν να εφαρμόσουν μια παλιά τεχνική συντήρησης του κρασιού – γνωστή μάλιστα από την αρχαία Ελλάδα – σύμφωνα με την οποία, κατά τη διαδικασία της οινοποίησης προστίθενται διάφορα αλκοολούχα εκχυλίσματα. Οι Βρετανοί ακολούθησαν την τεχνική αυτή και προτίμησαν ένα είδος μπράντι το οποίο ονομάζεται aguardiente στα ισπανικά ή aguardente στα πορτογαλικά και το οποίο σημαίνει «καυτό νερό», ανεβάζοντας τους αλκοολικούς βαθμούς του κρασιού και βοηθώντας έτσι τη συντήρησή του.

Με αυτόν τον τρόπο το κρασί πόρτο βρήκε το χαρακτήρα του και κάπως έτσι άρχισε το διάσημο ταξίδι του στο χρόνο. Βέβαια, η επιτυχία του κρασιού πόρτο, οφείλεται και στο γεγονός ότι οι Βρετανοί αποτελούσαν τότε την πιο κραταιά οικονομική δύναμη στον κόσμο, αλωνίζοντας τις θάλασσες με τα καράβια τους και πραγματοποιώντας το μεγαλύτερο όγκο του παγκοσμίου εμπορίου, με αποτέλεσμα τα κρασιά αυτά να κατακλύσουν τις αγορές και να αποκτήσουν σταδιακά παγκόσμια φήμη και αποδοχή.

Με αυτή την ιστορία από πίσω του, το κρασί αυτό μοιάζει σαν την «Πέτρινη Σχεδία» του Σαραμάγκου, σαν εκείνο το μεταφυσικό σκηνικό το οποίο περιγράφει o συγγραφέας στο βιβλίο του, με την Ιβηρική χερσόνησο να αποκολλάται στο ύψος των Πυρηναίων από την υπόλοιπη Ευρώπη και να ταξιδεύει μόνη της, σαν πορτογαλική καραβέλα στους ωκεανούς, ψάχνοντας να βρει την τύχη της.   

Δεν ξέρω ποια πέτρινη σχεδία θα μπορούσε να περισώσει τον ελληνικό οίνο ανά τους αιώνες, η παραγωγή του οποίου διακόπηκε ουσιαστικά κατά τη διάρκεια των Βυζαντινών και κυρίως των Οθωμανικών χρόνων, αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι με τα «ίσως» και τα «μπορεί» η ιστορία δεν γράφεται, ευτυχώς πάντως που ένα τόσο όμορφο προϊόν, όπως το ελληνικό κρασί, αρχίζει και βρίσκει έστω και δειλά τη θέση που του πρέπει στην παγκόσμια αγορά. 

Για να επανέλθω πάντως, το κρασί το οποίο έφευγε από το λιμάνι (porto στα πορτογαλικά) για να ακολουθήσει το δρόμο της ξενιτιάς και το οποίο παραγόταν στην συγκεκριμένη περιοχή ονομάστηκε, έτσι απλά: «πόρτο». Το κρασί πόρτο, το επισήμως αναγνωρισμένο ως «Vinho do Porto», είναι φυσικά Π.Ο.Π., επιτρέπεται να παράγεται αποκλειστικά στους λόφους του ποταμού Douro (οι τοπικοί αμπελώνες συγκαταλέγονται μεταξύ των τριών παλαιότερων παγκοσμίως!) από συγκεκριμένη ποικιλία αμπέλου, είναι γλυκό ή ημίγλυκο, βασικά καστανοκόκκινο, αλλά και λευκό, συνήθως πίνεται ως απεριτίφ ή χρησιμοποιείται για την παρασκευή διαφόρων κοκτέιλ. Προσωπικά πάντως, συνοδεύει και το φαγητό μου και διόλου δε με χαλάει, ειδικά με λιπαρά τυριά ισορροπεί τέλεια τη γεύση, με πικάντικες γαρίδες ναααααααα (χωρίς συμπάθιο) σαγανάκι είναι σκέτη τρέλα, όσο για συνοδεία Πυργιώτικου ξινού τραχανά με ντομάτα τα λόγια είναι περιττά!

Σύμφωνα με την παράδοση το κρασί πόρτο σερβίρεται σε ποτήρι-τουλίπα, το οποίο το κρατάμε πάντοτε με το αριστερό χέρι, ώστε να έχουμε το δεξί μας χέρι ελεύθερο να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό, παλαιότερα φαντάζομαι θα κρατούσαν το σπαθί, ενώ τώρα μπορούμε το πολύ πολύ να ρίξουμε μόνο καμιά ξανάστροφη (δεν έχω βέβαια ιδέα τι ακριβώς πρέπει να κάνουν οι αριστερόχειρες, ή εάν αυτοί προκειμένου να γευτούν το κρασάκι πάνε άκλαφτοι σαν το σκυλί στο αμπέλι του Douro), ενώ μοναδική περίπτωση να κρατήσουμε το ποτήρι στο δεξί μας χέρι είναι εφόσον κάποια κυρία κάθεται εκ δεξιών μας!!! Εάν βέβαια ευζωιστή αναγνώστη, θέλεις να αποδείξεις πόσο αβρός και κύριος είσαι, αλλά η κυρία αποδειχτεί μούφα και παρ΄ ελπίδα θέλει να σε εκμεταλλευτεί, τότε καλά να πάθεις, τουλάχιστον να εύχεσαι να είναι όμορφη και να πας χορτάτος και ευχαριστημένος, για αυτό, καλού κακού, χούφτωσε, χούφτωσε!   

Η μεταφορά του κρασιού πόρτο στον υπόλοιπο κόσμο γίνεται παραδοσιακά από την περιοχή Villa Nova da Gaia στο Πόρτο (παλαιότερα σε βάρκες, τις λεγόμενες rabelos), η οποία βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού, καθώς στην βόρεια όχθη, η πόλη του Πόρτο – πανέμορφη γαρ με υπέροχα κτίρια διακοσμημένα με πολύχρωμα κεραμικά πλακάκια, αλλά και απλωμένες μπουγάδες στον ήλιο, μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco από το 1996 – αναπτύσσεται εμπορικά και οικιστικά.    

Στην περιοχή της Villa Nova da Gaia βρίσκονται παραταγμένες οι αποθήκες του κάθε οίκου ο οποίος παράγει και εμπορεύεται το κρασί πόρτο, με πιο διάσημο οίκο εκείνον του Cálem, η οποία αποτελεί από μόνη της μια υπέροχη τουριστική ατραξιόν, με την καλή την έννοια πάντα!

Η επίσκεψη στα κελάρια αυτά είναι απλά εμπειρία ζωής και είναι από τα πράγματα που δεν επιτρέπεται κανείς ευζωιστής – ο οποίος σέβεται τον εαυτό του – να χάσει, εφόσον επισκεφτεί το ειδυλλιακό Πόρτο!

 

Αγαπητέ ευζωιστή, με το κρασί, το φαγητό, τα ταξίδια και γενικώς με την ευζωία, σε προειδοποιώ ότι θα ασχοληθώ και στα επόμενα άρθρα μου για αυτό watch out!

Προσπάθησε να μείνεις συντονισμένος και ξέχασε για λίγο την οικονομική στενότητα, σου υπενθυμίζω ότι το χώμα θα τα φάει όλα.

Σε ώρες εστετικής ανάγκης μη ξεχνάς ότι στο αγαπημένο σου εστετολόγιο, νέες συναρπαστικές εμπειρίες πάντοτε θα σε περιμένουν!