A post-summer post

Κατεβαίναμε μαζί τα σκαλοπάτια, εκείνη μπροστά κι εγώ πιο πίσω, με κρατούσε σε μια σταθερή απόσταση όπως ήξερε να κάνει άλλωστε με όλους…

…κοντοστάθηκε και με μια κοφτερή ματιά ήταν σαν να μου έλεγε ότι προχώρησα αρκετά, η θέση μου ήταν απλά τρία βήματα πιο πίσω…

…γύρισε ξανά μπροστά και συνέχισε υπεροπτικά…

…σταμάτησε στο κεφαλόσκαλο…

…σταμάτησα κι εγώ πιο πίσω, ακριβώς στα τρία βήματα…

…ένιωσα ξαφνικά να την χάνω, ήταν εξοικειωμένη με τους ελιγμούς…

…την άκουσα να με καλεί, ήξερα ότι αυτή είχε το πρόσταγμα, την έψαξα με μάτια γεμάτα αγωνία και τότε την είδα να ξαπλώνει με χάρη στη σκιά…

…σαν να μην ήθελε να μας δουν τα αδιάκριτα τα βλέμματα, σαν να ήθελε να μείνουμε μόνοι, αυτή κι εγώ….

 

«…τι περιμένεις λοιπόν; τώρα είμαι αποκλειστικά δική σου, δεν θα με φωτογραφίσεις;»

Advertisements

One response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s