Wine & Design

 

Εστέτ αναγνώστη,

 

Τελικά ήμουν σίγουρος ότι θα επισκεπτόσουν άμεσα το αγαπημένο σου εστετολόγιο, καθώς γνωρίζω – όπως άλλωστε κι εσύ – ότι είσαι γεννημένος για να απολαμβάνεις το ωραίο, το μεγάλο, το αληθινό, χωρίς ενοχές και αναστολές.

Τελευταία, το αλκοόλ ρέει άφθονο σε τούτη τη σεπτή διαδικτυακή γωνιά, εντελώς παραδόξως, καθώς ο γράφων δεν το συμπαθεί ιδιαίτερα και ποτέ δεν το πίνει ξεροσφύρι.

Παρόλα αυτά, ο συνδυασμός, ξυνολάχανο – Βαυαρέζικα λουκάνικα και Στράους – Αυστριακό κρασί προδιαθέτει για μια εξόχως εστετική εμπειρία την οποία ένιωσα την βαθύτατη ανάγκη να την μοιραστώ μαζί σου.

 

Από την 1η Οκτωβρίου μέχρι και την 31η Νοεμβρίου, έχεις την ευκαιρία, να νιώσεις μιαν αξεπέραστη οινική εμπειρία (δοκιμάζοντας αυστριακά κρασιά), συνδυασμένη με ενημέρωση πάνω στις σύγχρονες τάσεις του design, στις εκδηλώσεις με τον τίτλο «Wine & Design», οι οποίες διεξάγονται στη Βιέννη. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ.

 

Σχετικά με τα αυστριακά κρασιά δεν χρειάζεται να σου πω κάτι, ήδη σε ενημέρωσα προσφάτως για τα Σουηδικά, τα Τουρκμένικα και τα Μαδαγασκαριανά, για τον ομολογουμένως αξιόλογο αυστριακό οίνο, μπορείς να ενημερωθείς διαβάζοντας εδώ.

 

Σου εύχομαι ειλικρινά να απολαύσεις αυτήν την αξιόλογη εστετική εμπειρία και πάντα να με έχει καλά ο Θεός να σε ενημερώνω για νέους γευστικούς εστετισμούς.

 

 

 

Με εκτίμηση

Ο εστέτ Τζων Μπόης   

Advertisements

Prost!

Μέσ΄ στην υπαίθρια την ταβέρνα, μέσ΄ σε καπνούς και σε βρισιές, (πιο δίπλα στρίγγλιζαν τα Schlager), όλη η παρέα πίναμε εψές,

εψές, σαν όλα τα βραδάκια, να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτυούσε καταγίς

ω! πόσο βάσανο μεγάλο το Oktoberfest ειν΄ της ζωής!

Όσο ο νους κι αν τυραννιέται, η Paulaner δεν ξεχνιέται!

 

Φταίει το ξυνολάχανό μας;

Φταίει το πικάντικο το weisswurst;

Φταίει το κότσι το χοιρινό μας;

ή μπας και φταίει το bratwurst;

 

Ποιος φταίει; ποιος φταίει;

Κανένα στόμα δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα…

 

…έτσι κι εγώ να ψάχνομαι, ένας εστέτ, ένας γκουρμές

το Oktoberfest, γιατί να μου αρέσει τόσο λες;

Εδώδιμα και Αποικιακά

 

Μου κάνεις πλάκα του απάντησα όταν με ρώτησε εάν θα ήθελα να δοκιμάσω Σουηδικό κρασί.

Από πότε λοιπόν η Σουηδία, εκτός και από την Absolut και τα Volvo, παράγει και κρασί;

Η απάντηση αρχικά δεν με κάλυψε, με αποτέλεσμα να αναρωτιέμαι εάν η αύξηση της θερμοκρασίας της γης δημιουργεί πλέον τις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες για την καλλιέργεια της αμπέλου στη Σκανδιναβία, ή μήπως κάποιοι τολμηροί αιθεροβάμονες κάτοικοι του κρύου Βορρά αποφάσισαν να σκορπίσουν τις ωραίες τους Σουηδικές κορώνες, κάνοντας απλά την τρέλα τους.

Ο γνωστός μου πάντως ήταν κατηγορηματικός: «Σουηδικό κρασί υπάρχει και τώρα που φεύγω για τη Στοκχόλμη θα αγοράσω μία φιάλη να την φέρω στην Ελλάδα να πιούμε εις υγείαν».

Καθώς όλα αυτά μου κίνησαν την περιέργεια κι επειδή δεν θα ήθελα να πιαστώ Κώτσος πίνοντας κανένα ψεύτικο ξύδι με την επωνυμία Volvo wine, έκατσα και το έψαξα στο διαδίκτυο.

 

Το Σουηδικό κρασί είναι πραγματικότητα και μάλιστα παρασκευάζεται σε περισσότερα του ενός οινοποιεία και σε περισσότερες της μίας περιοχές στη Σουηδία, στους βορειότερους αμπελώνες της υδρογείου, οι οποίοι μάλιστα φτάνουν τους 100! Η Σουηδία, η οποία σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στις οινοπαραγωγικές χώρες, παράγει περίπου 90 χιλιάδες φιάλες ετησίως, ενώ στη Σουηδική γη ευδοκιμούν οι μάλλον παγκοσμίως άγνωστες ποικιλίες, Sukribe, Beta, Zilga και Schuyler.

Αμπελώνες υπάρχουν στα δύο Σουηδικά νησιά, το Gotland, με τα κρασιά Gutevin και στο Öland, με τα Wannborga (βλ. φωτογραφία), καθώς και σε διάφορες άλλες περιοχές στην Σουηδική ενδοχώρα, παράγοντας κόκκινα, λευκά, και αφρώδη κρασιά, καθώς και grappa, ενώ στο οινοποιείο Blaxsta παράγονται τα ομώνυμα (σημειωτέον και πανάκριβα) κρασιά του πάγου, τα οποία μάλιστα έχουν βραβευθεί και διεθνώς! Βέβαια με τα Σουηδικά ice wines δεν εξεπλάγην ιδιαίτερα – στις κρύες εκτάσεις του Καναδά παράγονται μερικά από το πιο διάσημα και πιο ακριβά κρασιά του πάγου – όμως το Σουηδικό Chardonnay δημιουργεί πραγματικά τόση έκπληξη, όσο και η δημιουργία ξενοδοχείου από πάγο στην Κρήτη!

 

Αν τώρα κανείς αισθάνεται έκπληξη με το Σουηδικό κρασί, τότε πως θα πρέπει να νιώσει όταν διαβάζοντας την λίστα με τις 68 οινοπαραγωγικές χώρες παγκοσμίως, βλέπει να περιλαμβάνονται χώρες όπως, η Ινδία (στο οινοποιείο Chateau Indage, με ωραιότατο site, παράγονται μέχρι και Riesling), η Ιαπωνία (στο οινοποιείο Maruki παράγεται μεγάλη ποικιλία κρασιών, αλλά τα ιαπωνικά μου δε με βοήθησαν για να διαβάσω περισσότερα, ενώ στο οινοποιείο Mercian Katsunuma, παράγονται τα ομώνυμα πολυβραβευμένα Merlot, Chardonnay και άλλα), το Τουρκμενιστάν (ανακαλύπτω ότι στην Διεθνή Drink Expo 2008 στην Αγ. Πετρούπολη, απονεμήθηκαν 2 grand prix και 7 χρυσά μετάλλια στα Τουρκμένικα κρασιά), το Τατζικιστάν, η Λιθουανία, η Αιθιοπία, το Μπαλί της Ινδονησίας (εκεί βρήκα τους αμπελώνες Hatten, άλλο φοβερό site κι αυτό, στους οποίους παράγονται μέχρι και Muscat), η Ταϊλάνδη (στο οινοποιείο με το όνομα Mae Chan Chiang Rai, το οποίο διαθέτει επίσης υπέροχο site, παράγονται Syrah και Cabernet Sauvignon! Αμ πως!) ή η Μαδαγασκάρη με τα λεγόμενα γκρι κρασιά, στην οποία ανακάλυψα το οινοποιείο Clos Malaza, το οποίο παράγει μέχρι και Μαδαγασκαριανό Martini!

Σύμφωνα με τα στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών για το 2005, η Ελλάδα βρέθηκε στην 15η θέση παγκοσμίως σε παραγωγή οίνου (που πας ρε Καραμήτρο;), ακριβώς μία θέση πιο κάτω από την Ουγγαρία, χώρα με μικρότερη έκταση, ψυχρότερο κλίμα και μικρότερο ιστορικά οινικό βάθος (η οποία όμως παράγει τα διάσημα κρασιά Tokaj), δύο θέσεις παρακάτω από τη Ρωσία (ούτε τέτοιο κρασί φανταζόμουν ότι υπήρχε), καθώς και τρεις θέσεις κάτω από τη Ρουμανία!

 

Για να επανέλθω, το Σουηδικό κρασί ακόμα δεν το έχω δοκιμάσει, αν και έχω τρομερή περιέργεια να το γευτώ, για το Μαδαγασκαριανό, το Ιαπωνικό ή το Τουρκμένικο, βέβαια ούτε λόγος!

Πάντως διαβάζοντας όλα αυτά, αντιλαμβάνεσαι ότι – ανεξάρτητα από τις κλιματολογικές συνθήκες, την παράδοση, τις όποιες θρησκευτικές ή και κοικωνικές πεποιθήσεις, ή την βαθιά γνώση – για να γίνουν σε τούτη τη ρημάδα τη ζωή μερικά πράγματα χρειάζονται παράλληλα και πολύ μεράκι, πάθος και πείσμα, καθώς και κάποια δόση τρέλας, αλλά και διάθεση για παρεκκλίσεις σε off road διαδρομές. Ακόμα κι αν τέτοια εγχειρήματα οδηγηθούν σε εμπορική αποτυχία – ευτυχώς δεν αποτιμώνται όλα με όρους αγοράς – τουλάχιστον η εμπειρία θα είναι μοναδική, άλλωστε είναι γνωστό ότι με τον σταυρό στο χέρι μάλλον κανείς δεν προόδευσε, αντιθέτως μπορεί να αγίασε, αν και για αυτό πολύ αμφιβάλω.

 

Για την ώρα παραμένω – φυσικά μέχρι νεωτέρας – λάτρης των Γερμανικών Riesling, των Γαλλικών Pinot Noir και του θαυμάσιου Ελληνικού Αγιοργίτικου (καθώς είμαι από την Πελοπόννησο και ξέρω εκτός από καλό λάδι και από καλό κρασί) και αναλογίζομαι ότι σε μερικά χρόνια, με την αύξηση της θερμοκρασίας της γης και καθώς στην Ελλάδα πλέον θα παράγουμε χουρμάδες, ανανάδες και μάνγκο, στη Γαλλία θα παράγουν ελαιόλαδο από τα λιοστάσια της Βουργουνδίας και στη Γερμανία θα καλλιεργούν καρπούζια στο Αμβούργο, θα αναζητούμε νέες γευστικές εμπειρίες στο πολλά υποσχόμενο Ισλανδικό κρασί!    

Κόλαση (the sequel)

Blue Lagoon, Ισλανδία: «Αλήθεια; Θα έρθετε από την Ελλάδα; Θα χαρούμε πολύ να σας περιποιηθούμε και να σας προσφέρουμε ένα αναζωογονητικό γεωθερμικό spa

 

Πολύ ωραία!

Ας κοιτάξω και στα Καμένα Βούρλα τώρα!

A post-summer post

Κατεβαίναμε μαζί τα σκαλοπάτια, εκείνη μπροστά κι εγώ πιο πίσω, με κρατούσε σε μια σταθερή απόσταση όπως ήξερε να κάνει άλλωστε με όλους…

…κοντοστάθηκε και με μια κοφτερή ματιά ήταν σαν να μου έλεγε ότι προχώρησα αρκετά, η θέση μου ήταν απλά τρία βήματα πιο πίσω…

…γύρισε ξανά μπροστά και συνέχισε υπεροπτικά…

…σταμάτησε στο κεφαλόσκαλο…

…σταμάτησα κι εγώ πιο πίσω, ακριβώς στα τρία βήματα…

…ένιωσα ξαφνικά να την χάνω, ήταν εξοικειωμένη με τους ελιγμούς…

…την άκουσα να με καλεί, ήξερα ότι αυτή είχε το πρόσταγμα, την έψαξα με μάτια γεμάτα αγωνία και τότε την είδα να ξαπλώνει με χάρη στη σκιά…

…σαν να μην ήθελε να μας δουν τα αδιάκριτα τα βλέμματα, σαν να ήθελε να μείνουμε μόνοι, αυτή κι εγώ….

 

«…τι περιμένεις λοιπόν; τώρα είμαι αποκλειστικά δική σου, δεν θα με φωτογραφίσεις;»