Όταν ανθίζουν πασχαλιές

Τα τραγούδια του, άλλοτε μελαγχολικά, άλλοτε θλιμμένα κι άλλοτε χαρούμενα, κεφάτα, αλλά και σαρκαστικά, μελωδίες ερωτικές, τρυφερές, καθαρές, απλές και άμεσες, τραγούδια γεμάτα δύναμη, σπάνια απλότητα, ανθρωπιά και αυθεντικό λαϊκό συναίσθημα… 

“Θα ‘ταν δώδεκα του Μάρτη, μεσημέρι Κυριακής

τότε που ‘φευγες στρατιώτης, μ’ ένα τρένο της γραμμής…”

Τι περίεργα παιχνίδια παίζει η ζωή…

12 του Μάρτη του 2005 ήταν που έφυγε ο Σταύρος Κουγιουμτζής, πριν από 3 χρόνια ακριβώς, όπως λέει και το τραγούδι του σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη…

 …αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι αποτελούν τελικά τα πρότυπά μου, όσοι δεν χρειάζονται να φωνάζουν, όσοι ζουν αθόρυβα και διακριτικά, δεν έχουν ανάγκη τα φώτα της δημοσιότητας, τις εντάξεις και τα γκρουπαρίσματα για να πορευτούν, εκείνοι οι οποίοι τελικά φεύγουν αθόρυβα, αλλά που με το έργο τους βγάζουν τόση ένταση, όση χρειάζεται δηλαδή για να εμπνεύσουν και να αφήσουν το στίγμα τους ανεξίτηλο στο χρόνο… 

“Xελιδονάκι του Mαγιού, πόσο πολύ σου μοιάζω

όταν ανθίζουν πασχαλιές κι όταν αναστενάζω…”

Advertisements

5 responses

  1. Μοσχοβόλισαν οι πασχαλιές από εκεί κι έφτασαν έως εδώ… Δεν έχω πολύ χρόνο να σου γράψω μια ωραία ιστορία που διηγούνταν η γυναίκα του στο Λευτέρη Παπαδόπουλο για τον Μπιθικώτση όταν πήγε σπίτι τους πρώτη φορά… Θα επανέλθω μάλλον

  2. @ Κατερίνα, νομίζω ότι ο ίδιος επιδίωκε να είναι εκτός κυκλωμάτων, δεν αισθάνθηκα ότι παραγκωνίστηκε, όσοι αγάπησαν τα τραγούδια του το έχουν πάντα στην καρδιά τους

    @ Σταυρούλα, σε παρακαλώ να επανέλθεις, να τα αφήσεις τα μάλλον 😉

  3. Τώρα θα τα γράψω, όπως τα θυμάμαι από τη διήγηση που άκουσα σε εκπομπή του Λευτέρη Παπαδόπουλου-αφιέρωμα στο Σταύρο Κουγιουμτζή.

    Λοιπόν, τότε ήταν άλλες εποχές, δύσκολες και πολύ διαφορετικές από το σήμερα που μια διακοπή ρεύματος μας παραλύει… Φτώχεια, ανέχεια και ταλαιπωρίες. Ο Μπιθικώτσης μάλλον ήταν ήδη φτασμένος και είχε μάθει για τον Κουγιουμτζή ότι γράφει τραγούδια και πήγε να τον συναντήσει όπου έμενε φρεσκοπαντρεμένος με τη γυναίκα του, νέος και χωρίς ανέσεις στο σπιτάκι τους. Ο Σερ είχε περάσει πρώτα από το χασάπη, είχε αγοράσει κρέας και μπύρες για να πάει στο ξένο σπίτι… Ψυγεία δεν υπήρχαν τότε, για να κρατηθούν οι μπύρες κρύες τις βάλανε σε ένα κουβά με νερό και το κρέας το έδωσε στην οικοδέσποινα να το μαγειρέψει. Έτσι, όπως το γράφω, μπορεί να μη φαίνεται η μεγαλοσύνη του αγαπημένου μου Μπιθικώτση, αλλά έπρεπε να ακούσεις τη διήγηση της γυναίκας του Κουγιουμτζή με τι όμορφο τρόπο μιλούσε… Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι, Γιάννη.
    Εστέτ στην ψυχή τότε, τώρα άσε καλύτερα…

  4. φαντάσου…
    επίσκεψη στο ξένο σπίτι με ωμό κρέας!
    …ωραίες είναι αυτές οι εξιστορήσεις, σε ταξιδεύουν…

    Πάντως, αν κι αυτές οι εποχές είχαν κάτι το αυθεντικά λαϊκό, δεν με κάνουν να νιώθω βολικά μαζί τους…είναι που μαζί με όλα αυτά, κουβαλούν πόνο, πίκρα και ανέχεια οικονομική…

    …και τώρα υπάρχουν εστέτ αισθήματα, φτάνει να έχεις και εστέτ κεραίες για να τα πιάσεις…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s