Δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς ότι το εικονιζόμενο μέρος βρίσκεται στη Δανία.
Κι όμως!
Μέχρι πριν από λίγες ημέρες δεν γνώριζα ότι η Δανία παράγει κρασί – γιατί άραγε; – όμως σε μια πολύ πρόσφατη επίσκεψή μου στο Λονδίνο, το έμαθα.
Για το Λονδίνο δεν έχω να γράψω κάτι ιδιαίτερο, άλλωστε από εκεί έχει παρελάσει η μισή Ελλάδα (και λίγο λέω) και την Oxford street τη γνωρίζει κανείς καλύτερα κι από την Ερμού, θα σταθώ όμως στο γεγονός ότι σε τέτοια μέρη είναι σαν να βρίσκεσαι στον ομφαλό της γης και έτσι μπορείς να ανακαλύψεις γευστικές εμπειρίες - κι όχι μόνο – από όλο τον κόσμο.
Στο Λονδίνο, εκτός των άλλων, μπορείς να βρεις και εξαιρετικές κάβες με κρασιά.
Σε μια τέτοια κάβα βρέθηκα κατά την επίσκεψή μου εκεί και ανακάλυψα ότι τελικά η Δανία παράγει και κρασί! Μα είναι δυνατόν; Πριν από μερικούς μήνες θα μου έκανε τρομερή εντύπωση κάτι τέτοιο, σε παλαιότερο άρθρο μου και με αφορμή την τότε ανακάλυψή μου, δηλαδή το Σουηδικό κρασί, είχα αναφερθεί σε χώρες, οι οποίες δεν θα μπορούσε κανείς εύκολα να πιστέψει ότι ασχολούνται με την οινοποιία.
Κι όμως, η Δανία παράγει κρασί και μάλιστα κάνει και εξαγωγές! Η περιοχή στην οποία καλλιεργούνται τα αμπέλια είναι διάσπαρτη από βουνά με χαμηλό υψόμετρο, τα οποία καλύπτονται από δάση, η περιοχή είναι γνωστή για την άγρια φύση της, για τις εκτεταμένες παραλίες και το εύκρατο κλίμα της. Μα μιλάμε για την Δανία; Ασφαλώς!
Με το καλό κρασί έχω μια αδυναμία, ίσως επειδή δεν αγαπώ ιδιαίτερα το αλκοόλ κι έτσι επιτρέπω στον εαυτό μου να παρασπονδεί ενίοτε με κανένα καλό κρασί, ή με καμιά εύγευστη μπύρα. Διαβάζω κατά καιρούς διάφορα άρθρα λάτρεων του κρασιού, εννοώ όχι επαγγελματιών και σομελιέ, οι οποίοι περιγράφουν με τέτοια λεπτομέρεια την εντύπωση την οποία αποκόμισαν πίνοντας ένα ποτήρι κρασί, λες και οφείλουν να κάνουν χημική ανάλυση στο στόμα και στη μύτη τους. Τα γευστικά συσταστικά και το άρωμα κατακερματίζονται και κάθε μικρό παζλ το οποίο συνθέτει την μαγεία του κρασιού, διαχωρίζεται από το σύνολο και αναλύεται αυτόνομα. Κάπως έτσι όμως χάνεται αυτή η μοναδική εμπειρία της απόλαυσης ενός καλού κρασιού από οινόφιλους, οι οποίοι προφανώς παρασύρονται από τον γλωσσοπλαστικό οίστρο των επαγγλματιών. Τα πράγματα είναι απλά κι εγώ έτσι θέλω να τα βλέπω, όχι μόνο όσον αφορά το κρασί αλλά και γενικά στη ζωή, όσο τα περιέπλεκα τόσο πιο περιπλεγμένα γίνονταν κι όταν τα απλοποίησα, τόσο πιο απλά έγιναν. Οι πολλές αναλύσεις με κουράζουν και με αποπροσανατολίζουν, καθώς έτσι χάνεται η αξιοπιστία της πρωτογενούς εντύπωσης. Εν προκειμένω, εάν το κρασί είναι ισορροπημένο, εάν το ισοζύγιο μεταξύ μύτης και στόματος δεν γέρνει υπέρ του ενός ή του άλλου και η γεύση του είναι ευχάριστη, τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κάτσεις και να το απολαύσεις, απλά και όμορφα.
Το κρασί από τη Δανία μου φάνηκε πραγματικό πολύ καλό. Ήταν ένα δροσερό, ισορροπημένο και αρωματικό Riesling, ο βασιλιάς των λευκών κρασιών κατ΄εμέ, το οποίο συνόδευσε μερικά ωραιότατα Αιγαιοπελαγίτικα ψητά μελανούρια! That΄s all, αυτό μου αρκεί!
Αργότερα, αναζητώντας πληροφορίες για την οινοποιία στη Δανία, ανακάλυψα ότι η συγκεκριμένη περιοχή παράγει μια μεγάλη γκάμα κρασιών, λευκών και κόκκινων, τα οποία μάλιστα έχουν βραβευτεί διεθνώς, ενώ αποτελούν και εξαγώγιμο είδος.
Όλα αυτά μου κίνησαν την περιέργεια και σκέφτηκα ότι πραγματικά θα ήθελα να βρεθώ κάποια στιγμή στη Δανία και να επισκεφτώ ένα τέτοιο οινοποιείο.
Στην πραγματικότητα, το ταξίδι θεωρείται και είναι πάρα πολύ μακρινό, καθώς θα πρέπει να βρεθώ ακριβώς στην άλλη άκρη του κόσμου! Μα η Δανία δεν είναι στη Βόρεια Ευρώπη; Τσου! Η Δανία βρίσκεται στη Νοτιοδυτική Αυστραλία, εκεί την ονομάζουν Denmark ασφαλώς και πρόκειται για μια μικρή πόλη, γνωστή όμως για τις οινοπαραγωγικές της επιδόσεις και την υπέροχη φύση της.
Όσον αφορά τώρα τον σνομπισμό μερικών οινόφιλων και δη επαγγελματιών για τα κρασιά του Νέου Κόσμου, δεν μπορώ να τον κατανοήσω, επαγγελματίας δεν είμαι για να πίνω μια γουλιά και να φτύνω το κρασί στη λεκάνη.
Το κρασί και το σεξ δεν απολαμβάνονται κατά μόνας κι εγώ ως φύση κοινωνική το απολαμβάνω (όπως και το σεξ άλλωστε) με παρέα καλή, διαφορετικά καλύτερα να πιω το νερό της ΕΥΔΑΠ. Επειδή την τελευταία χρονιά έχω δοκιμάσει πολλά κρασιά του Νέου Κόσμου, δηλώνω ότι πολλά από αυτά κρύβουν πολύ ευχάριστες εκπλήξεις, ενώ μερικά αυστραλιανά τα έχω βρει εξαιρετικά, υστερούν βέβαια ως προς το ευφάνταστο της ετικέτας (σκασίλα μου), έχουν πιο προσιτές τιμές, ενώ ειδικά εκείνο της…Δανίας μου φάνηκε απολαυστικό, μάλλον θα έπαιξαν το ρόλο τους η καλή παρέα και τα μελανούρια, είπαμε άλλωστε τι ισχύει για το κρασί και για το σεξ, μην τα ξαναλέμε…
Recent Comments