Ένα ποτήρι με δυό σταγόνες κρασί, μια καύτρα που πέφτει στα πλακάκια, ένας λογαριασμός που περιμένει να πληρωθεί, δύο πρόχειροι υπολογισμοί, μια αγχωτική καληνύχτα…

…το εστέτ μπερδεύεται με το λαϊκό…

…mix & match…

“…απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη…

…τέτοιο φθινόπωρο μην ξαναρθεί…”

What do I care how much it may storm?
Oh, I’ve got my love to keep me warm!

…έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…

..στο κάτω κάτω, υπάρχει περισσότερο εστέτ κατάσταση από αυτή;

Καλές γιορτές!

Μάλλον μερικές, μικρές, εστέτ εμμονές είναι απλά το άλλοθι για άλλες μεγαλύτερες…

…και ωραιότερες…

Παράξενο μάλλον θα είναι αυτό το καλοκαίρι, αλλά μήπως παράξενοι δεν είμαστε κι εμείς;

I feel a change comin’ on

Αν είχαν όλοι οι άνθρωποι να φαν και οι παππούδες δόντια να μασάν…

…επίκαιρο, πολύ επίκαιρο!

Δεν ξέρω τι θα κάνει το Δ.Ν.Τ στο μέλλον μαζί μας, δεν ξέρω τι θα κάνει η Ε.Κ.Τ. και η Ε.Ε., δεν ξέρω τι θα κάνει και η γειτόνισσα απέναντι, ή όποιος άλλος με παρακολουθεί, εγώ απλά δηλώνω ότι πάω για μπάνιο!

υ.γ.: το βιδεοκλιπίδιο είναι ολόφρεσκο σαν αβγό ημέρας (από το πρώτο φετινό μπάνιο του λατρεμένου σου εστετολόγου)

Σαν τάμα: Nα ξημερώνει άνοιξη κι εσύ απλά να ξυπνάς στην παλιά πόλη του Ναυπλίου…

Πάντα μου άρεσε η ροκ διάθεση της Nannini και ακόμα περισσότερο μου άρεσε η βραχνή αισθαντική φωνή της, αλλά κι αυτό το τραγούδι, το οποίο είχα ακούσει για πρώτη φορά σε μια έκθεση αυτοκινήτου, μπροστά από το περίπτερο της Fiat, καθόλου ρομαντικό βέβαια σε σχέση με τους στίχους και τη μουσική, αλλά τα ωραιότερα πράγματα τελικά σου συμβαίνουν τις πιο περίεργες ή και ακατάλληλες στιγμές. 

Μερικά από αυτά τα έχω ευχαριστηθεί μάλλον στις αρχές τους, στο χάραμά τους και παρά στην ακμή τους, έτσι και τώρα, μέσα στο καταχείμωνο αισθάνομαι τον καλπασμό της άνοιξης από μακριά, όπως τότε μικρά που ακουμπούσαμε το αφτί μας στις ράγες του τρένου για να αφουγκραστούμε τον ήχο της αμαξοστοιχίας που κατεύθανε, ήταν η αναμονή που μας έκανε να μένουμε εκεί και να περιμένουμε, παρά το τρένο που πέρναγε μέσα σε δευτερόλεπτα και σου έσπαγε τα τύμπανα με το θόρυβο.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα έαν τελικά η ομορφιά βρίσκεται στην ίδια την Ιθάκη ή στο ταξίδι (επουδενί δεν αποδέχτηκα ως αδιαπραγμάτευτη την επιχειρηματολογία του γνωστού ποιήματος), ήταν μάλιστα φορές που ένιωσα το ταξίδι πολύ κοπιαστικό, πολύ ψυχοφθόρο και την Ιθάκη έναν πραγματικό παράδεισο.

Όπως και να έχει, κάθε μέρα που αντικρύζω το φως να μπαίνει μέσα από τις γρίλιες νιώθω ευλογημένος, τις φορές που το ξέχασα, έσπευσα να αυτομαστιγωθώ για να μάθω.  Η ζωή είναι από μόνη της μια  meravigliosa creatura κι οφείλουμε να μην το ξεχνάμε ποτέ.

Με αυτά και με  τ΄ άλλα, κάπως έτσι έγινα εστέτ, θέλει πολύ ο άνθρωπος;

Ευτυχώς έρχονται στην Αθήνα.

…γιατί όλα τελικά είναι ιστορία…

Έλεγα λοιπόν για τα λιμάνια και πρόσφτατα βρέθηκα να περπατώ στο παλιό πολύχρωμο λιμάνι της Κοπεγχάγης, το Nyhavn και σκεφτόμουνα πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα εκεί στο Βορρά. Αν και φυσιογνωμικά και ιδιοσυγκρασιακά ταυτίζομαι περισσότερο με το Νότο, κάθε φορά που επισκέπτομαι κάποια περιοχή του Βορρά νιώθω ότι τελικά ανήκω εκεί, είναι ίσως η οργάνωση, η τάξη, η ευγένεια, έστω πολλές φορές και η ψυχρή, αλλά αυτό ουδόλως με αφορά, γιατί ευγένεια να υπάρχει έστω και προσποιητή και πολλά πράγματα θα ήταν καλύτερα, είναι η αίσθηση ότι όλα εκεί λειτουργούν μια χαρά και η καθημερινότητα κυλά ομαλά, ίσως και μονότονα βέβαια, αλλά τελικά αυτό το προτιμώ από την νοσηρότητα και το άγχος της καθημερινότητας στο Νότο και δη στην Αθήνα. Βέβαια, μπορεί τα πράγματα να μην είναι τόσο ειδυλλιακά, όσο ας πούμε ένα παραμύθι του Άντερσεν, ίσως πίσω από την παραμυθένια ομορφιά της πόλης, να ρέει τόσο αλκοόλ, όσο να χαρακτηριστεί ιδιαίτερα ενοχλητικό, αλλοδαπές που πωλούν φτηνά τον έρωτα, σε μια από τις πιο ακριβές πόλεις στον κόσμο, όμως παράλληλα και στην πιο φιλική για τον πολίτη πόλη στον κόσμο κι αυτό το νιώθεις, έστω και στη σύντομη παραμονή σου εκεί. Απόλαυση να βαδίζεις χωρίς σκοπό στο Strøget, στην πεζοδρομημένη περιοχή της πόλης, να κάνει τσουχτερό κρύο και η υγρασία να σου περονιάζει τα κόκαλα και εσύ να χαζεύεις τα μικρά ξανθά όμορφα δανεζάκια να περπατούν με τους γονείς τους ή να κάνουν οικογενειακώς ποδήλατο, να απολαμβάνεις την απόκοσμη αίσθηση της άδειας πόλης κατά τις νυχτερινές ώρες, να αντικρίζεις καλοντυμένους Δανούς τη στιγμή κατά την οποία σου έρχεται η εικόνα ενός Αθηναίου την ώρα που σπρώχνει και σπρώχνεται για να μπει στο μετρό, ή την ώρα που κατεβάζει καντήλια καθώς έχει μποτιλιαριστεί στην Κηφισίας, να δημιουργείται ένα σουρεαλιστικό κοντράστ, άξιο κινηματογράφησης.

Η Κοπεγχάγη είναι όμορφη, πολύ όμορφη, γιατί και φαίνεται και είναι ανθρώπινη και παρά τις κλιματικές αντιξοότητες, γιατί πολλές φορές οι δυσκολίες ανοίγουν το μυαλό κι απελευθερώνουν ιδέες, αυτό που σίγουρα έχουν επιτύχει εκεί στον Βορρά, δηλαδή μια φιλική σχέση μεταξύ πόλης και πολίτη, απαλλαγμένη από ιδεολογικές και ιστορικές αγκυλώσεις, εμείς εδώ φαίνεται να το αναζητούμε ακόμα και να το ψάχνουμε.

Το άρθρο πάντως αυτό, το οποίο γράφτηκε μια πολύ κρύα και υγρή ημέρα στον μακρινό Βορρά, ακούγοντας το November Rain των Guns N΄Roses, δεν θα κλείσει με φωτογραφία, ως «είθισται», αλλά με τους Ibrahim Electric, τους απολαυστικούς Δανoύς τζαζίστες, γιατί εκτός από μπύρα Carlsberg, την οποία θα βρεις εκεί σε απίστευτη αφθονία, μπορείς να τους απολαύσεις σε κάποιο μπαρ, πίνοντας ακόμα και αψέντι (absinthe), που είναι και ο τίτλος του πολύ επιτυχημένου cd τους.

…η αλήθεια είναι ότι ψάχνω να βρω έναν σαραντάρη που να μην έχουν στοιχειώσει μέσα του, εδώ που τα λέμε και δικαίως, για τους σημερινούς σαραντάρηδες (συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος)  τότε όλα μοιάζουν να αρχίζουν…

… φθινόπωρο προσεχώς…

Θα μπορούσες να πεις ότι αποτελεί ένα ασαφές μέρος της εικόνας που έχουμε μέσα μας για το καλοκαίρι. Δεν έχει τη δροσιά των πλατανιών, δεν έχει τον παχύ ίσκιο των πεύκων, δεν διαθέτει ούτε καν τον εξωτισμό των κέδρων…

Μπορεί να μην αποτελεί την πρώτη μας επιλογή (στην πραγματικότητα, εκείνο απεχθάνεται τη δημοσιότητα), δίνει όμως λύσεις πολύ αξιόπιστες, ώρες ώρες μάλιστα σε καταπλήσσει με τις ικανότητές του. Έτσι και το εμπιστευτείς δεν θα σε προδώσει ποτέ, φτάνει όμως να το επιλέξεις, αυτό δεν θα σου φωνάξει ποτέ να έρθεις κοντά του, πολλές φορές μάλιστα θα σε αποτρέψει κιόλας, είναι κατά βάση μοναχικό, περήφανο, εγωιστικό και κάπως αυτάρεσκο.

Το αρμυρίκι είναι παράλληλα σκληρό και ανθεκτικό, ανθίζει στις ξέρες, δεν χρειάζεται ούτε κελαριστά νερά να βρίσκονται γύρω του για να το δροσίζουν, ούτε χώματα εύφορα κι αφράτα, το μόνο που χρειάζεται είναι να έχει ορίζοντα ανοικτό, να έχει πάντοτε μπροστά του μια προοπτική, το αρμυρίκι δεν κοιτάει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε και πίσω, το αρμυρίκι κοιτάζει μόνο μπρος, με κατεύθυνση πάντα προς τη θάλασσα (είναι κι αυτό μέρος της ιδιοτροπίας του). Αν βρεθείς δίπλα του θα σου προσφέρει απλόχερα τον ίσκιο του, δεν θα σε απογοητεύσει, αν το προσπεράσεις, μάλλον δεν θα το απασχολήσει ιδιαιτέρως, αυτό θα συνεχίσει και πάλι να κοιτάζει μπροστά, έτσι είναι η φύση του.

Το αρμυρίκι δεν είναι δέντρο καριέρας, δεν υπόσχεται τίποτα και σε κανέναν, όπως επίσης και δεν θα θελήσει κανείς να το καταστρέψει για να καρπωθεί τον ζωτικό του χώρο. Το αρμυρίκι μπορεί από ένα δέντρο όμορφο, να μετατραπεί σε ένα παραμορφωμένο κορμό με λιγοστά ξεροκαμμένα φύλλα προκειμένου να διασωθεί, το αρμυρίκι είναι αγωνιστής, το αρμυρίκι είναι και χαμαιλέοντας, θα περισώσει το τομάρι του πάσει θυσία, στην ανάγκη μάλιστα θα το προσφέρει και προς τέρψη των σφετεριστών του, θα στολιστεί με πολύχρωμα λαμπιόνια, θα τυλιχθεί με καλώδια ρεύματος και μπαλαντέζες, θα κρεμάσει πάνω του ηχεία, μικροφωνικές εγκαταστάσεις, μπαλόνια, πολύχρωμα φαναράκια, κουβαδάκια, μπρατσάκια, σωσίβια και πετσέτες θαλάσσης, μπορεί και το τάπερ με τα κεφτεδάκια, θα μετατραπεί σε μια ευφάνταστη καλοκαιρινή ατραξιόν, βουτηγμένο μέσα στην γκλαμουριά και στο υπερθέαμα (γιατί μπορεί να έχει σκληρή καρδιά αλλά έχει και αδύναμο χαρακτήρα), θα δεχτεί επιπλέον και τη συντροφιά ψυγείου με παγωτά ή καφασιών με μπύρες και αναψυκτικά και θα υπομένει στωικά τη φασαρία: «τρία κιλά παϊδάκια μάστορα και δυό κόκα κόλες, όχι τις λάιτ αδερφέ, ε ψιτ παιδί, μη ξεχάσεις το τζατζίκι και την τυροκαφτερή», συνοδεία, άλλοτε εγχώριας ή αλλοδαπής ποπ ηχορύπανσης (πάντως εάν υπάρχει κάποιος που ακούει Βάγκνερ στην παραλία, δεν θα είναι και πολύ στα καλά του) κι άλλοτε νταλκαδιαμένων λαϊκότροπων ασμάτων, που μιλούν συνήθως για άπονες γυναικείες καρδιές και άντρες όλο μπέσα. 

…κατά βάθος το αρμυρίκι παίζει κι αυτό έναν ρόλο, χρησιμοποιεί το σύστημα, με τον ίδιο τρόπο που το σύστημα χρησιμοποιεί το αρμυρίκι, δεν συμπαθιούνται βέβαια, αυτό είναι ολοφάνερο, το αρμυρίκι είναι μοναχικό και ιδιότροπο και το σύστημα απαιτητικό και ανάγωγο, έχουν συνάψει μεταξύ τους μια ιδότυπη σύμβαση συμβίωσης, το σύστημα βέβαια γνωρίζει τον χαμαιλεοντισμό του αρμυρικιού και το αρμυρίκι με τη σειρά του ξέρει πολύ καλά τις απαιτήσεις του συστήματος, γνωρίζει εν τέλει ότι, καλοκαίρι είναι, θα περάσει…

…στη φωτογραφία, το αγαπημένο μου αρμυρίκι σε ένα κυκλαδίτικο ακρογιάλι περιμένει για μία ακόμα φορά να προσφέρει τον ίσκιο του στην εστέτ οικογένεια του επίσης εστέτ Τζων Μπόη…

…μας ξέρει καλά και το ξέρουμε χρόνια τώρα, οικογενειακός φίλος πιστός, καμιά φορά λέμε και τα μυστικά μας, καθώς κοιτάζουμε όλοι μπροστά…

Την έκφραση: “Θα σε χτυπήσω σα χταπόδι”, πάντοτε τη θεωρούσα πολύ σαδομαζοχιστική (καθώς θύμα και θύτης υφίστανται μια σωματική καταπόνηση) κι επειδή εγώ δεν είχα ιδιαίτερη ροπή προς τον σαδισμό, αν και ο μαζοχισμός είναι ώρες ώρες το μεγάλο μου φόρτε, προτιμούσα να παραδίδω τα χταπόδια που έπιανα σε εμπειρότερα χέρια για να χτυπηθούν όπως τους άξιζε κι εγώ απλά καθόμουν και περίμενα το ψήσιμο τους, φτιάχνοντας πρώτα όμως τη θράκα, που εδώ που τα λέμε θέλει κι αυτό τη δική του μαστοριά.

Το ελληνικό καλοκαίρι, εκτός από ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, από το μπλε και το λευκό των νησιών, έχει αρώματα και γεύσεις μοναδικά, ένα πιάτο με ψητό χταποδάκι καλή ώρα, ένα κομμάτι κρύο καρπούζι, μπασταρδεμένη greek salad, μια σακούλα σκουπιδιών που την έχουν ξεσκίσει οι γάτες και αχνίζει στο λιοπύρι και η λίστα είναι μακριά…

…κάποτε ο Σαββόπουλος τα είχε πει καλύτερα, αλλά εγώ ως εστέτ και γκουρμές, at the same time βεβαίως, μένω σε μια από τις αγαπημένες εικόνες και γεύσεις του καλοκαιριού και προτείνω μάλιστα το εικονιζόμενο συνοδεία Ασύρτικου ή έστω σαμπάνιας (ναι, ναι, σωστά διάβασες, στο εστετολόγιο άλλωστε μπήκες, τι ήθελες να δεις, ρετσίνα;) και ασφαλώς καλή διάθεση, καλή παρέα, αλλά και καλή καρδιά (στη μάταια τούτη πλάση, όλα εδώ θα μείνουν, κρίμα δεν είναι να μην πάμε τουλάχιστον χορτάτοι και αγαπημένοι;)

…αν το καλοσκεφτείς, δεν θέλει και πολλά ο ευζωιστής άνθρωπος για να περάσει καλά, ίσως απλά και να αρκεί να κοιτάς τα μάτια της/του, καθώς σε ξυπνούν τα τζιτζίκια το πρωί και απλά να θεωρείς ότι εκείνη τη στιγμή γεννιέται ο κόσμος όλος…

Τελικά όση σχέση έχει ο Φάντης με το ρετσινόλαδο, άλλη τόση εγώ έχω με τα Golden Boys.

Βέβαια, ως Golden Boy μπορεί να τα έχω κάνει θάλασσα, αλλά ως εστέτ πάντως κάνω θραύση!

Να πω ότι δεν συγκινήθηκα βλέποντας τους καρπούς των μηδαμινών μου προσπαθειών;

Να πω ότι η καρδιά μου δεν σκίρτησε, κάνοντας Dum Tek Tek, όπως λέει και η ευειδής νεαρά Τουρκάλα αοιδός, μπρος στη θέα της προκομμένης μου κερασιάς;

Όχι, δεν θα πω τίποτα από όλα αυτά, απλά να πω ότι όλα τα λεφτά εδώ είναι το πλαστικό πανεράκι, το οποίο σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες μαρτυρίες του άμεσου οικογενειακού μου περιβάλλοντος, χρονολογείται από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60!

Αμ πως!