Μπερδεμένα πράγματα η άνοιξη.
Από το κρύο στη ζέστη, από τη νηστεία στο τρελό φαγοπότι, από τη Σαρακοστή στο Πάσχα, από την ξέρα στην ανθοφορία, από την κούραση στην απόλαυση του ταξιδιού…
Κάπως έτσι θα πρέπει να είναι και ο παράδεισος, λίγο από όλα δηλαδή…
λίγο απ όλα….
δεν ξέρω για τον Παράδεισο και πιθανότατα να μην μάθω ποτέ, αλλά σίγουρα έτσι είναι η ζωή…από το ύψος στο βάθος, από το άσπρο στο μαύρο, από το φως στο σκοτάδι…
και ίσως ο μόνος λόγος για να αγαπάμε τόσο πολύ το φως, να είναι η ύπαρξη του σκοταδιού…
ουφ! μελαγχολικές σκέψεις πάλι…συγχώρα με
Το επιβεβαιώνω: αυτός είναι ο Παράδεισος
ποιός παράδεισος…εδώ, εδώ, και πάλι εδώ, φανατικά του εδώ κι εγώ
καλό πάσχα!
Aν και το σχετικόν άσμα αρχίζει περί το 1:37, χαρισμένο εξαιρετικά, Ι’m in Heaven.
(Mμμ, ο Μax R. δεν μιμείται το στύλ του Fred;)
-Καλό Πάσχα, John John!
Ελπίζω να είσαι καλά, γιατί με ανησύχησε η απουσία σου…
Violet, Σταυρούλα (δις), Trol, Αικατερίνη, ευχαριστώ για τα σχόλια και για το ενδιαφέρον (Σταυρούλα, είμαι καλύτερα από ποτέ, αν και με έχουν πεθάνει οι ανοιξιάτικες αλλεργίες).
Πολλά νέα από το δυτικό μέτωπο, αλλά για την ώρα καθήστε να στρώσω πισινό κάπου και σπεύδω στη συνέχεια για ποστ!