Βαριά η εστετική!

Βρισκόμουν με πολύ καλή παρέα, το κλίμα ήταν εύθυμο, το ένα αστείο διαδεχόταν το άλλο και παράλληλα τρώγαμε δίπλα στη θάλασσα…

…ήταν ένα αφύσικα ζεστό, για το μέρος και την εποχή, ανοιξιάτικο βράδυ και για μένα ήταν η πρώτη μου φορά εκεί…

…κάποια στιγμή δεν κατέβαινε μπουκιά (περιέργως).

«Τι έχεις;», με ρώτησαν, καθώς με είδαν να μένω σιωπηλός.

Δεν ήξερα τι να απαντήσω, σαν να μου κόπηκε η λαλιά, σηκώθηκα από την καρέκλα μου, περπάτησα μερικά μέτρα πιο πέρα και κοίταξα απλά τα φωτισμένα πλοία που διέσχιζαν τον Βόσπορο.

Δεν θαμπώνομαι εύκολα από τη λάμψη, όμως εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος γύρω μου, ένιωσα ότι θα μπορούσα να μείνω εκεί για πάντα, να στέκομαι και να κοιτώ, χωρίς να σκέφτομαι το παραμικρό, να μείνω εκεί μέχρι να κοκαλώσω από την υγρασία και τον ψυχρό αέρα που ξαφνικά άρχιζε να κατεβαίνει από τη Μαύρη Θάλασσα…

 

Το θαυμάσιο video-clip διαρκεί μόλις 38 δεύτερα, η πτήση μόλις και μετά βίας μία ώρα…

 

Μου είπαν ότι μία φιάλη λευκό Kavaklıdere με περιμένει στο πανέμορφο Sunset Grill & Bar .

Ξέρω ότι αυτό το τούρκικο κρασάκι από την Ανατολία είναι χάρμα, η ψητή τσιπούρα θα είναι και πάλι τέλεια ψημένη, η θέα από τον λόφο του Ulus μοναδική και φυσικά η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην τη χαρώ τώρα που είμαι ακόμα νιος με όσους αγαπώ…

 

…το θέμα είναι να πάρω την απόφαση και το ρημαδο-μπόνους!

 

…πάντως δεν θα παραμελίσω εγώ τα εστετικά μου καθήκοντα για χάρη της οικονομικής κρίσης…

…στο κάτω κάτω, τι εστετική ψυχή θα παραδώσω;