Πριν από χρόνια φύτεψα μια πορτοκαλιά, κάθε χρονιά με αποζημίωνε για το πότισμα, το κλάδεμα, τη λίπανση και τη φροντίδα που της έδειχνα, με μια μεγάλη παραγωγή.
Φέτος, μάλλον κουράστηκε και αποφάσισε ότι δύο πορτοκάλια είναι αρκετά.
«Τόσα μπόρεσα, τόσα έκανα», μου είπε.
«Δεν πειράζει», της αποκρίθηκα ψεύτικα και απομακρύνθηκα απογοητευμένος…
Έκατσα λίγα μέτρα πιο πέρα και σκέφτηκα ότι, ίσως τελικά να χρειαζόταν ένα διάλειμμα, μια ανάπαυλα, ίσως να την κούρασα με τις τόσες απαιτήσεις μου, ανέκαθεν την έβλεπα σαν πορτοκαλιά καριέρας, πάντα ετοιμοπόλεμη, πάντα μάχημη, πάντοτε προσανατολισμένη στην επίτευξη του στόχου…
…κι εγώ συνέχιζα…την πότιζα, τη φρόντιζα, της έριχνα λίπασμα, την κλάδευα, της έθετα κάθε φορά καινούργιους στόχους, κάθε έτος πιο ψηλά, κάθε χρονιά και πιο πολύ…
…ποτέ πίσω, μόνο μπρος!
…πόσο αφελής ήμουνα…
…γιατί άραγε δεν σκέφτηκα ότι αυτή ήταν μια απλή πορτοκαλιά κι εγώ ένας ανόητος ερασιτέχνης καλλιεργητής;
Όσο όμως κι αν τη συγχώρεσα, ξέρω ότι μέσα μου καλλιεργώ ξανά νέες ελπίδες, αναμένω αποτελέσματα, της έχω θέσει και πάλι καινούργιους στόχους…
Αρκετά ξεκουράστηκε, δεν θα ξεγράψω εγώ τον κόπο και τα χρήματα που δαπάνησα για αυτήν!
Ανοχή τέλος.
Αυτή είναι πορτοκαλιά καριέρας και οφείλει να αποδόσει τα αναμενόμενα, στο κάτω κάτω δικό της ήταν το λάθος, ας μην παρήγαγε τόσο πολύ τα προηγούμενα χρόνια για να με εντυπωσιάσει, δεν το είχε καταλάβει ότι θα το εκμεταλλευόμουν;
Εγώ έχω λεμονιά καριέρας (σε φωτογραφία εννοώ, πολύ απογειωτική). Υποθέτω αλληγορία το παρόν… Μπορείς να μου πεις πώς βάζεις στις φωτογραφίες σου το όνομά σου; Από τη ζωγραφική ή αλλιώς;
Μην το παίρνεις τόσο κατάκαρδα, είναι εξευτελιστικές οι τιμές για τα πορτοκάλια πια στα χωράφια. Θα κάνει του χρόνου σοδειά, μην αμελήσεις να τη φροντίσεις.
Απαστράπτον και το Αναπλάκι σου…
αυτό με απασχολεί περισσότερο Σταυρούλα, οι εξευτελιστικές τιμές…
το όνομα είναι εύκολο, το picasa να είναι καλά
(για το αγαπημένο μου Αναπλάκι έχω σχέδια στην πορεία, σκοπεύω να γίνω ο μεγαλύτερος ιντερνετικός φωτογράφος του!)
Θα είμαι το σκ εκεί.
κι εγώ θα είμαι σύντομα εκεί επίσης…
…και όχι μόνο για σ.κ…
χα!
Όλοι οι εστέτ τέλος πάντων “είχαν φυτέψει μια πορτοκαλιά..”
Περίεργο και οι δικές μου στη Σπάρτη τα ίδια φέτος, ίσως κάποια παγωνιά στην ανθοφορία τους..
Καλημέρα Τζων Μπόη!
Καλημέρα Αικατερίνη,
όπου εστέτ κι η μοίρα του…
μάλλον οι πορτοκαλιές θέλουν κι αυτές κάποια μέτρα στήριξης, τι νομίζεις, έπεσαν κι αυτές θύματα της υπερ-εκμετάλλευσης
Πολύ χαίρομαι. Χειροκροτώ και επικροτώ από τώρα κιόλας…
Φαντάζομαι το σχόλιο πηγαίνει στην επίσκεψή μου στην πατρίδα σου κι όχι στο αμέσως προηγούμενο σχόλιο για την υπερ-εκμετάλλευση!
όχι τίποτε άλλο, αλλά αν υποψιαστώ ότι μπούκαρε κι εδώ μέσα η εργοδοσία, θα πεθάαααααανωωωω
μα καλά αγαπητέ μου, δεν το ξέρατε ότι περνάμε κρίση; Και η πορτοκαλιά θύμα της κρίσης είναι.
κρίση;
μα που την είδατε;
ρώτησα για τις ημέρες του Πάσχα παντού και δεν έχει μείνει ούτε σουίτα!
Πολύ όμορφη προσέγγιση!
Ωστόσο η πορτοκαλιά ακολουθει τους δικους της φυσικούς ρυθμούς. Θέλει τη φροντίδα της, τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες…. αλλά θελει και το διάλειμμά της. Μηπως κι εμεις χρειαζομαστε πού και πού ένα διάλειμμα;
Έτσι….για να μη ξεχνάμε ότι δεν είμαστε μηχανάκια
Από την άλλη ..λάθος της πορτοκαλιας να θελει να σας εντυπωσιασει, παράγοντας συνεχως περισσοτερα πορτοκάλια
Πώς να συμβιβαστει κανεις τωρα, με το λιγοτερο ή και το τίποτα!!!
Όσο για το ότι ο Ελληνας δεν καταλαβαινει την κρίση, ωρες -ώρες νιωθω ότι ζω σε άλλο πλανητη κατοικώντας σε αυτην τη χωρα
Εγώ Violet κατοικώντας σε αυτή τη χώρα νιώθω ότι πραγματικά ζω στην Ελλάδα, τόσο σουρεάλ όσο πουθενά!